AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
11 april 2008
Obama's rassenspeech, Clinton's onmogelijke taak, McCain's flipfloppen
Waar waren we ook weer toen ik meer dan twee weken geleden overspoeld werd door een ware tsunami aan Nederlands vertaalwerk?
O ja, Hillary Rodham (Clinton) en Barack Obama probeerden elk de officiële presidentskandidaat te worden van de Democratische partij. En John McCain had de strijd gewonnen bij de Republikeinen, hij moet alleen nog "gekroond" worden tijdens de conventie van de partij.
Er is dus niet wezenlijks veel veranderd terwijl ik even met iets anders (geld verdienen) bezig was. Al is er natuurlijk wel het een en ander gebeurd.
Barack Obama's speech
Onder meer: Barack Obama heeft een belangrijke speech gehouden. Een uiteenzetting van zowel wie hij is, als een "state of the union" van de huidige Amerikaanse maatschappij. Waar blank en zwart wel naar elkaar groeien, een hele verbetering vergeleken met veertig jaar geleden, maar we zijn nog lang niet bij een kleurenblinde maatschappij.
Obama erkende iets velen nogal graag negeren en hield een zeer genuanceerde rede. Waarbij hij onder meer zijn blanke grootmoeder aanhaalde (die ondanks haar zwarte kleinzoon, traditioneel-bang was voor niet-blanken). Daarnaast sprak hij zich ook uit over het racisme dat nog steeds onder veel zwarte Amerikanen heerst en de neiging van een deel van de niet blanke bevolking van de VS die discriminatie ziet, ook als die er niet is.
Plus hij zwoer natuurlijk de zwarte dominee af, die rauw heeft gezegd, wat vele, voor oudere, zwarten nog steeds denken. Je moet je natuurlijk moet afvragen hoe iemand twintig jaar lang rustig in de kerk kan zitten luisteren naar wat de dominee zegt en nu pas "ontdekt" dat dat controversieel is. Alleen maar zeggen dat de man je dominee is, niet je raadgever is een redelijk zwakke verdediging.
In dat verband, heeft Republikein John McCain ook boter op zijn hoofd, al is dat minder controversieel, omdat de dominees die hem steunen, blank zijn. En roepen dat de orkaan Katrina, of de aanval op het World Trade Center in New York op 11 september, straffen van god zijn wegens homoseksualiteit en andere "perverse" activiteiten van de Amerikanen, is natuurlijk minder controversieel.
In Ieder geval, Obama gaf een genuanceerde uiteenzetting van de situatie tussen de rassen, maar het was niet echt besteed aan de media, vooral niet de schreeuwmedia die 24 uur per dag een kabelnieuwskanaal moet vullen. Sommige commentatoren vonden het maar niks dat Obama zijn grootmoeder voor "racist" had uitgemaakt. Anderen vroegen zich af of de speech niet te hoog was gegrepen, de blanke mannen, die Obama nodig heeft om verkozen te worden, kunnen met de pet niet bij zo'n rede, dat was de mening van veel commentatoren. Natuurlijk allemaal hoger opgeleid en beter geïnformeerd.
De praktijk wijst er echter op dat die commentatoren de Amerikaanse bevolking onderschat: Obama blijft het steeds beter doen. En trekt nog steeds zeer volle zalen, een arena met 15.000 tot 17.000 enthousiaste toehoorders is geen uitzondering.
Waarom geeft Hillary niet op?
Hillary Rodham (Clinton) raakt ondertussen steeds meer in de verdrukking. Ze ligt nog steeds een 100 tot 150 delegatieleden achter op Obama. En een belangrijke adviseur is pas afgetreden. Vooral dat laatste zal Rodham geen goed doen, hoe kun je tijdens je campagne voortdurend roepen dat vrijhandelsverdragen met Latijnsamerikaanse landen slecht zijn voor de VS, terwijl een van je belangrijkste adviseurs, Mark Penn, lobbyt voor een dergelijk verdrag met Colombia. Om van het werk van het bedrijf van Penn voor Blackwater (de beruchte leverancier van paramilitaire adviseurs en beschermers van de ambtenaren van het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken in Irak) en anderen maar te zwijgen.
Rodham blijft desondanks doorvechten en heeft tot nu toe alle oproepen om terug te treden voor het belang van de partij, verworpen.
Dat is niet zo verwonderlijk als het lijkt. Rodham is groot geworden in de tijd, dat vrouwen serieus allerlei belemmeringen begonnen te doorbreken. De tijd waarin vrouwen werd aangeraden om doktersassistente te worden in plaats van dokter, te leren typen in plaats van een opleiding te volgen. Of (zoals mijn zuster is overkomen) dat de onderwijzer van de zesde klas zegt dat ze maar een "makkelijk MULOtje moest volgen" in plaats van een hogere opleiding (mijn ouders hebben gelukkig niet naar die onderwijzer geluisterd en ze heeft in zes jaar het oude Gymnasium Alfa doorlopen en is drs. Japans geworden).
De tijd van Dolle Mina, toen het abortusverbod doorbroken werd (typisch Nederlands gedoogbeleid: abortus bleef verboden, alleen de wet werd niet uitgevoerd.)
Rodham is van die generatie, vrouwen (en mannen!) die die opvattingen hebben doorbroken en doorgestoten zijn. Zij (wij) hebben als eerste bereikt, wat latere generaties vrouwen heel gewoon vinden.
Vanuit dat perspectief gezien hebben vrouwen recht op een vrouwelijke president. En dat is ook zo, het probleem is alleen, dat dit botst met een vertegenwoordiger van het niet blanke Amerika, dat ook recht heeft op een president.
Persoonlijkheid daargelaten (en Rodham kan nogal schril overkomen) blijkt jong en recht het beter te doen dan ouder (60 is bepaald niet oud! dat kan ik uit eigen ervaring melden!) en recht.
Tegen die achtergrond is het niet zo verwonderlijk, dat Rodham de strijd niet zonder meer wil staken.
Obama is slim genoeg om hoffelijk te zijn en te stellen dat Rodham alle recht heeft om zo lang campagne te voeren als zij wil. Maar de partijleiders van de Democraten beginnen ongerust te worden dat de strijd tussen Obama en Rodham alleen maar de uiteindelijke winnaar zal verzwakken en de Republikeinen munitie zal geven voor de definitieve campagne.
Ik zie dat niet zo. Een goede discussie is nooit weg en houdt alles spannend. En Rodham en Obama hebben tot nu toe elkaar bestreden zonder al te negatief te worden (een aantal uitschieters daargelaten). Beide blijven daarnaast volle zalen trekken. En als teken dat de strijd bij de Democraten interesse in de verkiezingsstrijd blijft wekken: in het hele land schrijven meer kiezers dan ooit zich in (Amerika heeft geen burgerlijke stand, wie met de verkiezingen mee wil doen, moet zich daarvoor opgeven).
Opiniepeilingen wijzen verder uit, dat John McCain het af zal leggen tegen zowel Rodham als Obama. De marges zijn niet groot, maar er is een verschil.
De redelijk algemeen aanvaarde voorspelling is dat Rodham zich na afloop van de voorverkiezingen in juni of mogelijk al eerder, na de voorveerkiezingen in Pennsylvania op 22 april zal terugtrekken. Haar achterstand in delegatieleden is net te groot om te kunnen hopen dat ze die in zal kunnen lopen tijdens voorverkiezingen. Gekozen worden door een meerderheid van de superdelegates lijkt steeds onwaarschijnlijker, de Democratische partij zal niet het risico willen lopen om tegen de wil van de kiezers in te gaan (hoe relatief klein 150 delegatieledenn die overwinning ook mogelijk zal zijn) en de verliezende kandidaaat te kiezen.
John McCain's flipfloppen
En dan de uiteindelijke verkiezingen: ik waag me aan een voorspelling en zeg dat komende januari president Obama de ambtseed zal afleggen.
John McCain heeft de Republikeinen achter zich verenigd, hij haalt redelijk wat geld binnen (al ligt hij ver achter op zowel Rodham als Obama) en hij heeft het tij mee van de pers. Omdat McCain in het verleden een aantal keren heeft laten zien dat hij zelfstandig kan denken (hij was onder meer tegen de belastingverlagingen van president Bush en heeft samen met aartsvijand van de Republikeinen, senator Ted Kennedy, een vrij redelijke immigratiewet voorgesteld) heeft McCain de reputatie een "maverick" te zijn, een onafhankelijk denker. Plus hij staat bekend als iemand die recht voor zijn mening uitkomt.
Dat imago is op dit ogenblik nog vol te houden. Maar als de Democraten zich eenmaal verenigd hebben achter één kandidaat, zal het flip floppen van McCain waarschijnlijk beter bekend worden.
Verder denk ik niet dat McCain zich staande zal kunnen houden tijdens een rechtstreeks debat met Obama. De debatten tussen de Republikeinen waren te vriendelijk en boden te weinig tegenstand. McCain moet nog maar bewijzen dat hij als het erop aan komt, zijn weetje weet en zijn flipflops kan verdedigen, en zijn beruchte, maar weinig getoonde, woede-uitbarstingen in bedwang kan houden.
Volgend artikel van Benno
- Barack kiest Biden, Benno analyseert - 27 augustus 2008
