AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
12 januari 2008
Ik ben er even tussenuit geweest deze week. Naar Fairmont, Minnesota, een dorp met een 11.000 inwoners een drie uur rijden ten zuiden van de Twin Cities (in Amerika worden afstanden gemeten in uren autorijden). We, een groepje studenten en anderen uit een aantal verschillende landen (Nepal, Colombia, Mexico, Nigeria en nog zo wat), waren uitgenodigd de plaatselijke scholieren te laten zien dat de wereld een stuk groter is dan alleen maar Minnesota.
Nuttig werk, want "in het midden van nergens", in een stadje in het midden van de Verenigde Staten, is de rest van de wereld wel erg ver weg. In een derde klas van de middelbare school waren er bijvoorbeeld maar twee kinderen met paspoorten en die waren alleen in Mexico geweest, een land waar veel Minnesotans heengaan in de winter om de kou te ontvluchten.
Ik heb daardoor de meeste toestanden rond de voorverkiezingen in New Hampshire niet "live" gevolgd. Dat was erg nuttig om het hele verkiezingscircus, want dat zijn de Amerikaanse presidentsverkiezingen zo langzamerhand geworden, wat in het juiste perspectief te plaatsen.
Fairmont is vlak bij Iowa, waar eerder in januari de nodige campagnetaferelen zich afgespeeld hebben. Maar van de hele opwinding rond de caucussen was niets meer te merken.
Ook New Hampshire is nieuws van een paar dagen oud en alle krantenberichten zijn, zoals de Amerikaanse uitdrukking is, nu alleen nog maar goed om vis in te verpakken.
Toch een paar opmerkingen.
De verslaggeving over de verkiezingen is nog steeds erg oppervlakkig en volgt alleen maar patronen die lang geleden vastgesteld zijn en waar "men" in de media het over eens is. Vroeger was de kreet: "wat schrijft de Associated Press?" en alle journalisten volgden dan dat voorbeeld, hun bureauredactie kon dan nooit kritiek hebben dat ze iets gemist hadden en hoefde nooit bang te zijn dat "hun" verslaggever misschien iets verkeerds had gemeld. Onafhankelijke berichtgeving wordt al heel lang niet op prijs gesteld in de mainstream media. Vandaar dat indertijd de artikelen van Hunter S. Thompson over onder meer de verkiezingscampagne van George McGovern in 1972 zo baanbrekend waren.
Eén van die patronen is: John McCain is een non-conformist. Maar als McCain dan een toespraak houdt waarin hij een kwartier de meest paranoïde ideeën uit (iedereen is erop uit om Amerika aan te vallen en te vernietigen), of "vergeet" dat hij ooit tegen de belastingverlagingen van George Bush heeft gestemd, of de president vergeeft voor een campagne die McCain verloor onder meer nadat het Bush kamp geruchten had verspreid dat hij een buitenechtelijk zwart kind had verwekt - dan "vergeten" de media dat te melden, omdat het niet in het plaatje past.
Hetzelfde geldt voor de hele "tranen van Hillary" affaire. Mevrouw Rodham (Clinton) wordt al heel lang afgeschilderd als een soort robot zonder gevoelens. Dat heeft gedeeltelijk met Rodham zelf te maken, ze komt niet direct over als een warme mama-figuur. Maar aan de andere kant kunnen vrouwen natuurlijk nooit winnen: als ze volgens de goegemeente te hard vechten of te hard zijn, zijn het "manwijven", als ze te zacht zijn, wordt dat gezien als een teken, dat vrouwen niet thuis horen in de politiek.
(En om even af te dwalen: het Engelse woord voor vrouw, woman, komt oorspronkelijk van "wifman" - vrouwmens dus. Waar acht jaar Engels studeren aan de Universiteit van Amsterdam al niet goed voor is!) Maar terug naar de tranen van Hillary. Dat was HET nieuws: Hillary is een echt mens, ze heeft een zachte kant.
De vrouw die in New Hampshire de vraag stelde, die de tranen verwekte, vertelde aan de Los Angeles Times dat ze geaarzeld had om haar vraag te stellen: hoe hou je het vol (om dag in dag uit campagne te voeren en alle aanvallen op je te verwerken)? Ze was blij, zei ze, dat ze Rodham heeft kunnen helpen om haar vrouwelijke kant te tonen. Maar ze haakte af, toen Rodham daarna weer terugviel in haar oude patroon en weer politieke retoriek begon te spuien. De vrouw heeft uiteindelijk op Obama gestemd.
De verkiezingscampagne is "veel stijl, weinig concreets" (style, no substance, full of sound and fury, signifying nothing, zoals Shakespeare schrijft in MacBeth). De posities van de kandidaten zijn nu genoegzaam bekend en worden in hapklare alinea's afgedrukt in de kranten. In iets langere vorm zijn ze te vinden op de websites van de kandidaten.
De toespraken verschillen ook weinig meer, ik sta er altijd verbaasd over, hoe kandidaten dag in dag uit precies hetzelfde kunnen zeggen en toch klinken alsof ze hun hele toespraak improviseren en alles net bedacht hebben. Hun aanhangers vinden dat allemaal prachtig en juichen en lachen op precies de goede momenten (de familie en medewerkers spelen ook mee, in plaats van te gapen en verveeld rond te hangen - onder meer Nancy Reagan was daar erg goed in, ze zat altijd met grote ogen van bewondering te kijken hoe haar Ronnie het telkens weer zo mooi kon zeggen).
Die toespraken zullen nu weinig meer veranderen. De kandidaten weten wat werkt en ze zullen alleen nog maar voorzichtiger worden. Per ongeluk iets verkeerds - of de harde waarheid - zeggen, kan een kandidaat erg opbreken. Politici die oprecht het goede willen en daar onomwonden voor uitkomen, winnen alleen verkiezingen in films.
Volgend artikel van Benno
- Wat zijn nu eigenlijk Democraten en Republikeinen? - 17 januari 2008
