AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
12 maart 2008
De verkiezingen modderen verder
Het is maar goed, dat ik een aantal ‘gewone’ banen heb, als koffiedikkijker zou ik het niet ver brengen. Mijn enige troost is dat ik bepaald niet de enige was, die voorspelde dat de strijd bij de Democraten na Texas en Ohio beslecht zou zijn. ‘Little did we know’, zoals de Amerikanen zeggen.
Ik had het kunnen weten, ik heb indertijd wel de verkiezing van Ronald Reagan voorspeld (en Bernard Hammelburg is me nog steeds een fles wijn schuldig, hij geloofde dat niet in de sneeuw in New Hampshire lang geleden), maar de verkiezingscampagne dit jaar is te ongewoon om meer te doen dan met open mond de laatste ontwikkelingen te volgen.
Voorspellen was ook moeilijk bij de Republikeinen, waar John McCain na de voorverkiezingen in Texas en Ohio de definitieve kandidaat werd. Aan het begin van dit jaar was bepaald niet zeker dat hij zijn tegenstanders zou verslaan. Immers, Mitt Romney had meer geld, en Mike Huckabee had meer felle gelovigen achter zich.
De McCain campagne zat zelfs op een gegeven ogenblik zo aan de grond, dat de kandidaat met een lijnvlucht van een goedkope luchtvaartmaatschappij moest reizen in plaats van een gehuurd vliegtuig.
Wat gebeurt er met Michigan en Florida?
Andere slechte voorspellers waren de partijbazen in Michigan en Florida. Omdat “iedereen” dacht dat de strijd wel gestreden zou zijn na de eerste rondes, schoven veel staten hun voorverkiezingen naar voren. Bij de Democraten wilde men ervoor zorgen dat er nog wat te kiezen over zou blijven na februari en daarom was afgesproken in ieder geval nog wat achter de hand te houden.
Michigan en Florida vervroegden desondanks hun voorverkiezingen gedeeltelijk onder druk van plaatselijke Republikeinen en hun delegatieleden werden daarom uitgesloten. Dat alles gaf een vervormd beeld van de voorverkiezingen die daar uiteindelijk toch werden gehouden. Obama deed niet mee in Michigan, waardoor Hillary Rodham (Clinton) het opnam tegen de enige andere kandidaat Dennis Kucinich en we weten nu hoe goed Kucinich het gedaan heeft. In Florida deed haast niemand mee.
Achteraf gezien zouden Michigan en Florida veel meer aandacht gekregen hebben als ze gewoon hun beurt hadden afgewacht. Maar nu de strijd tussen Obama en Rodham zo gelijk opgaat, wordt er gewerkt aan een herkansing. Beide staten zouden het liefst een volledige herstemming willen, maar dat kan vele miljoenen kosten, naar schatting een $15 miljoen per staat. Teveel voor de staatskassen, die al zwaar lijden onder de huidige recessie, maar natuurlijk ‘pinda’s’ ('peanuts', zoals de Amerikanen zeggen) voor de kandidaten, die dat geld binnen een paar dagen zouden kunnen verzamelen.
Er zal wel een oplossing gevonden worden, want bij een partijconventie zonder een duidelijke winnar kunnen de 313 omstreden delegatieleden (128 in Michigan, 185 in Florida) de doorslag geven. Er wordt nu gepraat over een echte herkansing of een schriftelijke stemming.
En hoe nu verder?
Ondertussen is het bepaald niet rustig onder de superdelegates. Die stemmen ‘zonder last of ruggespraak’ en mogen tot op het laatste ogenblik van gedachten veranderen. En zij doen dat ook, een aantal voormalige Hillary aanhangers is al doorgeschoven naar Obama, maar zij kunnen weer even snel terugglijden, bij die groep is echt helemaal niets zeker.
Wat voorverkiezingen betreft: we gaan nu door naar Pennsylvania volgende maand en uiteindelijk zal Puerto Rico op 7 juni het hele proces afronden.
Allemaal heel verwarrend en slopend (vooral voor de kandidaten, maar een goede oefening voor als ze eenmaal president zijn, dan zullen ze ook aan weinig slaap toe komen behalve natuurlijk presidenten als Ronald Reagan, die elke middag een dutje deed en soms niet eens werd wakker gemaakt als er een crisis was, of de Huidige Bewoner, die bij elkaar een klein jaar op vakantie is geweest de afgelopen zeven jaar).
Eelt op Obama's ziel
Maar ik vind het allemaal niet zo erg. Voor Rodham is het een manier om te laten zien, dat vrouwen niet onder doen voor mannen. En voor Obama is het een manier om zijn hele verleden nu al om te spitten en om hem wat eelt op zijn ziel te bezorgen.
Over dat verleden: Obama krijgt nu dezelfde behandeling als de Clintons indertijd over Whitewater. Whitewater was een investering in een bouwproject, waar ze uiteindelijk geld op verloren hebben. Maar het was de reden om Ken Starr aan te stellen om een onderzoek te beginnen, een onderzoek dat ver afdwaalde en Bill Clinton indertijd bijna het presidentschap gekost heeft.
Obama wordt onder meer verweten, dat hij $300.000 minder heeft betaald voor een huis, dat in totaal een $1,5 miljoen kostte. Minder betalen dan de vraagprijs was indertijd niet ongewoon (en is met de huidige huizencrisis ook weer gebruikelijk) en de vorige eigenaar heeft bevestigd dat er niets mis was met de transactie.
Maar dat weerhoudt velen in de media er niet van om dit telkens weer op te halen. Dat er bij die transactie ook een beetje louche figuur in Chicago is betrokken, die op het ogenblik terecht staat wegens fraude. Maar, zoals een wijs boek zegt: wie zonder zonde is werpe de eerste steen. En er zijn in het Congress niet veel mensen die echt zondeloos zijn.
Plus Obama’s middennaam, Hussein, wordt regelmatig rondgestrooid, vooral door rechtse radiobrallers. Ze hoeven verder niets meer te zeggen en ze maken de kandidaat al verdacht bij (te) veel kiezers.
Maar we gaan vrolijk verder. Waarbij nog meer spectaculaire ontwikkelingen niet uitgesloten lijken. Zo gaan er (natuurlijk) bij de Democraten al stemmen op om de beide koplopers samen te brengen. Rodham heeft al laten doorschemeren, dat dat niet helemaal onmogelijk is, Obama heeft dat idee (voorlopig?) verworpen.
Probleem is natuurlijk: wie wordt nummer twee? Het vicepresidentschap is niet meer de onbelangrijke functie, die door John Garner, de eerste vice-president van Franklin Roosevelt, wel eens vergeleken met een ‘emmer warm spuug’. Jimmy Carter schakelde Walter Mondale vaak in, Clinton en Al Gore hadden een soort ‘copresidentschap.’ En Dick Cheney trekt waarschijnlijk van achter de schermen aan alle touwtjes van de Huidige Bewoner.
De president blijft echter de persoon met de echte macht en zowel Rodham als Obama zijn te ver gekomen om genoegen te nemen met een tweede plaats.
Misschien/waarschijnlijk. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, zoals we bijna dagelijks merken.
Volgend artikel van Benno
- Barack's speech, Clinton's opgave, McCain's kansen - 11 april 2008
