AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
17 februari 2008
McCain: de Republikeinse kandidaat; Superdelegates: wat zijn ze?
Toen ik deze serie artikelen / dit blog begon, had ik een hele serie ideëen en meningen over de manier waarop de Verenigde Staten in elkaar zitten en wat er hier in de politiek gebeurt. Ik had dat opgekropt in de dertig jaar dat ik al in de VS rondloop (25 jaar als buitenstaander, houder van een journalistenvisum en een groene kaart, de afgelopen vijf jaar als een actief deelnemer als een volwaardig Amerikaans staatsburger).
Vandaar dat de eerste stukken vrij snel uit de computer rolden.
Sindsdien is de stroom wat afgezwakt. De computer roept nog wel, maar op het ogenblik voornamelijk om vertalingen te tikken, er is een tsunami van Nederlands werk aan de gang. Een mens moet tenslotte leven, en zijn deel van de hypotheek betalen.
Ik volg de ontwikkelingen nog wel, maar het is even iets verder van mijn bed, in allerlei andere staten. De vingers worden echter weer ongeduldig, vertalen van huurcontracten en medische formulieren is niet altijd even creatief.
Vandaar dus een nieuwe aflevering van deze regelmatig onregelmatige stukjes.
Bij de Republikeinen lijkt het nu vrijwel onontkoombaar dat John McCain de officiele kandidaat zal worden. Tot grote woede van de conservatieve vleugel, stem gegeven door radioschreeuwers als Rush Limbaugh en de verschillende “objectieve” gasten en programmamakers van Fox.
Voor hen is McCain maar een afvallige, iemand die het gewaagd heeft om kritiek te leveren op de belastingverlagingen voorgesteld door de Huidige Bewoner (van het Witte Huis) en die vooral de grote zonde begaan heeft om een redelijke aanpak voor te stellen voor het probleem van de illegale immigranten in de VS (en alsof dat niet genoeg was, McCain deed dat samen met Senator Ted Kennedy, de verpersoonlijking van de duivel voor dat soort mensen).
McCain heeft ingezien, dat je niet zonder meer een 12 miljoen mensen het land uit kan gooien en dat je ze ook niet eeuwig kunt laten hangen. Maar redelijkheid is duidelijk niet de sterkste kant van uiterste (rechter of linker) vleugels.
Mike Huckabee heeft geen echte kans meer om McCain voorbij te streven, maar hij krijgt nog steeds voldoende stemmen om hem invloed te geven op de nationale conventie. Huckabee heeft het idee van vice-president worden steeds verworpen, maar dat blijft natuurlijk altijd een mogelijkheid.
Voor McCain zou vice-president Huckabee een mooi gebaar zijn naar de rechter- en de godsdienstige vleugel van de partij. Al komt Huckabee natuurlijk met de nodige ‘bagage’ zoals dat in het Amerikaans heet, standpunten waar McCain moeilijkheden mee zou kunnen hebben.
Over vice-presidenten gesproken: de gouverneur van Minnesota, Tim Pawlenty, wordt wel eens genoemd. Pawlenty heeft twee keer gewonnen in een staat waar Democraten in de meerderheid zijn. Plus hij is tegen abortus, heeft beloofd de belastingen niet te verhogen (en heeft die belofte gestaafd met veto’s), is redelijk jong en fotogeniek en heeft een aardige babbel.
Verder over McCain: zijn grote voorsprong en positie als gedoodverfd kandidaat heeft ook nadelen: de verkiezingsstrijd hier wordt (te) vaak verslagen alsof het een paardenrace is. Als er niets meer te racen valt, is er ook weinig meer te verslaan.
De vaste toespraakjes van de kandidaten heeft iedereen nu wel gehoord, de standpunten van McCain zijn ook niet nieuw (al is het natuurlijk interessant om te volgen welke oude standpunten hij nu weer verandert McCain was immers tegen de belastingverlagingen totdat hij er voor was, hij was tegen martelen (hij heeft daar wat ervaring mee), maar ziet nu geen problemen, enz.). Het is dus allemaal minder spannend en dat zal minder pers opleveren.
Superdelegates: wat doen ze?
Bij de Democraten is gebrek aan belangstelling voorlopig geen probleem, daar wordt het juist steeds interessanter. Obama ligt nu voor op Rodham (Clinton) wat delegatieleden betreft. Maar zal dat worden omgezet in een definitieve voorsprong en verkiezing tot officeel kandidaat? Zal de nieuwe campagneleider van Rodham echt een verschil kunnen maken? En wat zullen de ‘superdelegates’ gaan doen?
Vooral die ‘superdelegates’ worden belangrijk. Dat zijn partijbonzen en Democraten die in het Huis van Afgevaardigden en op andere gekozen posten zitten. Zij hoeven zich pas op de conventie over een kandidaat uit te spreken. Dat is redelijk ondemocratisch en vandaar dat we in mijn caucus onlangs in Minnesota, een motie hebben aangenomen om dat systeem af te schaffen.
De superdelegates zijn een overblijfsel uit de rumoerige conventies bij de Democraten in het verleden, vooral de conventie in 1968 in Chicago.
Onderlinge strijd, tussen vice president Hubert Humphrey samen met president Lyndon Johnson voorstander van de oorlog in Vietnam en Senator Eugene McCarthy, tegenstander van de oorlog, leidde tot langdurige discussies en stemmingen, waardoor de Democraten pas erg laat op de avond een definitieve beslissing namen. Waardoor de officiële kandidaat, Humphrey, maar erg weinig TV-kijkers trok voor zijn toespraak.
Weinig TV-kijkers trekken is blijkbaar een grotere zonde dan een goede, maar rommelige, discussie op een partijcongres. Later werd dat genoemd als een van de redenen dat Humphrey verloor van Richard Nixon.
Superdelegates moesten (en hebben) een einde gemaakt aan rommelige conventies, maar ze zijn wat ondemocratisch, omdat ze eigenlijk getrapt gekozen worden, een gruwel in het (soms te) democratische Amerika. Voor veel Democraten is het een terugkeer naar de rokerige achterkamertjes waar in het verleden partijbonzen bepaalden wie de kandidaat werd, zonder echte inspraak van de kiezers.
Die groep van superdelegates is in ieder geval nog steeds belangrijk, het zijn er een 800, bijna een derde van de 2000 stemmen die nodig zijn om op de conventie als de officiele kandidaat gekozen te worden.
Obama heeft nu het momentum, na zijn overwinningen in de Potomac Primaries. Maar Rodham maakt goede kansen in Texas en Ohio, waar veel afgevaardigden naar de partijconventie gekozen zullen worden.
Wie wordt het? Rodham of Obama? Om een journalistiek cliché te gebruiken: de tijd zal het leren.
Volgend artikel van Benno
- Wat doen die superdelegates nu eigenlijk? - 18 februari 2008
