AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
18 februari 2008
Het probleem van de superdelegates
Het systeem van ‘super delegates’ in de Democratische partij begint te kraken.
Het systeem, oorspronkelijk bedacht om de gemoederen in de partij wat tot rust te brengen als het er naar uit zou zien, dat die gemoederen op de partijconventie te hoog zouden oplopen, wordt nu in toenemende mate als ondemocratisch (met een kleine ‘d’) gezien. Maar bij deze verkiezingen blijkt, dat die groep helemaal niet zo ondeelbaar en monolithisch is als wel gevreesd, en in het verleden wel voorgekomen.
Dat komt omdat hun positie belangrijker wordt en de groep daardoor meer onder de loep wordt genomen. Als er een duidelijke kandidaat was, met een duidelijke meerderheid van stemmen, zouden die ‘super delegates’ alleen hun imprimatur daaraan geven en daarmee zou de zaak afgelopen zijn.
Maar nu Hillary Rodham (Clinton) en Barack Obama wat gekozen delegatieleden vrijwel gelijk lopen, zullen de ‘super delegates’ de doorslag kunnen geven bij het bepalen wie de uiteindelijke kandidaat wordt.
Obama heeft op dit ogenblik de “Big Mo” (het grote momentum) achter zich, een golf die van staat naar staat spoelt. Rodham haalt nog een redelijk aantal delegatieleden binnen, omdat de Democraten niet het systeem van “de winnaar pakt alles” hebben, maar ze begint op de achtergrond te raken.
De campagne van Rodham is daarom van tactiek aan het veranderen om te proberen het tij te keren en heeft onder meer al de campagneleidster vervangen. Dat is op zichzelf natuurlijk niets nieuws, als het slechter gaat, is dat natuurlijk nooit de schuld van de kandidaat, maar altijd van de mensen die achter de schermen aan de touwtjes trekken.
Een minder gewone, en minder prettige, ontwikkeling, is dat de toon van de campagne van Rodham aan het veranderen is. Er komen rechtstreeks aanvallen op Obama.
Hij wil niet/durft niet te debatteren, was een klacht, bijvoorbeeld. Hij is te vaag en ontvouwt geen duidelijke plannen. En de meest verontrustende aanval: Obama is te lief, heeft te weinig meegemaakt, weet niet hoe hij zich staande moet houden als de tegenstander met modder begint te gooien en vuil te spuiten.
Afgezien van het feit, dat Obama als gevolg van deze aanvallen al aardig begint te leren hoe hij met modder moet omgaan hij reageert als iemand die teleurgesteld is dat mensen zo laag kunnen zinken plus hij begint specifieker te worden over zijn plannen houdt deze negatieve wending een groot gevaar in: mensen die weifelen over wie ze moeten steunen en zelfs aanvankelijke medestanders beginnen te denken dat dit soort aanvallen beneden de waardigheid van Rodham zijn.
Bovendien houden ze het gevaar in, dat als Obama zou winnen, de Republikeinen kunnen zeggen: “zie je wel, vooraanstaande Democraten waren/zijn ook tegen hem."
Maar terug naar de ‘super delegates’. Dat is niet zo’n amorfe, ondemocratische groep als het op het eerste gezicht wel lijkt. Hier in Minnesota, bijvoorbeeld, maken gekozen leden van het Huis van Afgevaardigden deel uit van de groep, evenals Mee Moua, een senator in het parlement van de staat en een van de eerste leden van de Hmong stam (oorspronkelijk uit Laos) in de VS in een dergelijke hoge gekozen positie.
Democratisch Senator Amy Klobuchar is een ‘super delegate’ (zij is lid van de Senaat in Washington, DC), evenals voorzitter van de Democratische partij in Minnesota (hier Democratic Farm Labor Party genoemd, een overblijfsel uit een wat radicaler verleden dan in de meeste Amerikaanse staten, komt door al die Scandinaviers hier) plus voormalig vice-president Walter Mondale.
In totaal zeven ‘super delegates’ in Minnesota zijn voor Obama, drie voor Rodham en vijf hebben officieel nog geen besluit genomen.
Alle ‘super delegates’ worden op het ogenblik bestookt door beide kampen, telefoontjes van voormalig minister van buitenlandse zaken Madeleine Albright, voormalig president Bill Clinton en de kandidaten zelf zijn geen uitzondering.
‘Super delegates’ zijn zich er verder zeer van bewust, dat ze niet zoals in het verleden, in rokerige achterkamertjes de zaakjes wel even kunnen regelen. Zij moeten in alle openbaarheid stemmen en een delegatielid die ingaat tegen de mening van de meerderheid van de Democraten in zijn of haar staat, zal het bij herverkiezing moeilijk kunnen krijgen.
Er zijn overigens pogingen aan de gang om te proberen dit alles op te lossen voor het begin van de Democratische conventie. Voormalig vice-president Al Gore en voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi zijn druk aan het vergaderen met andere vooraanstaande Democraten om te proberen een compromis te vinden.
De Democraten worstelen voort, en dat maakt de verkiezingsstrijd daar een stuk interessanter dan bij de Republikeinen. Waar de strijd gestreden en de kandidaat gekozen is uit een groepje keurige oudere blanke mannen. Niet veel spannends aan.
Volgend artikel van Benno
- Optimistische Democraten, pessimistische Republikeinen - 25 februari 2008
