AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
1 februari 2008
En toen waren er nog maar vier
Rudy Giuliani leek een jaar geleden nog de onverslaanbare kandidaat bij de Republikeinen. John Edwards was een van de veelbelovende kandidaten bij de Democraten. En nu zijn ze beide verdwenen.
Bij de Republikeinen zijn nu alleen Mitt Romney en John McCain de enige serieuze kandidaten; Mike Huckabee begint op de achtergrond te raken en zijn conservatief protestantisme heeft veel minder aantrekkingskracht in de staten waar dinsdag de voorverkiezingen van “Tsunami Tuesday” gehouden zullen worden.
Bij de Democraten zijn Hillary Rodham (Clinton) en Barack Obama de twee topkandidaten.
Giuliani had het aura van een held, “de burgemeester van Amerika”, de man die eigenhandig (zo leek het) New York had gered van een volledige chaos na de aanslag op het World Trade Center op 11 september 2001.
Giuliani was ook de man die Times Square had omgevormd van het Newyorkse equivalent van de Walletjes tot (bijna letterlijk) de schoonheid in de zin van schoongeveegd, netjes van Disneyland.
Maar toen de schijnwerpers van de campagne op hem gericht werden, kwamen andere kanten van Giuliani naar voren zoals: zijn drie huwelijken, zijn ommezwaai van iemand die als burgemeester van het vrijdenkende New York abortus wilde toestaan tot de kandidaat die abortus wilde verbieden.
Van de held van 9/11 tot de man die erop gestaan had dat de meld- en regelkamer voor rampen in New York werd gebouwd in het World Trade Center in plaats van op een veilige plaats en de man die zonder blikken of blozen durfde te zeggen dat hij evenveel van de giftige dampen op ‘Ground Zero’ had ingeademd als politie- en brandweermensen die daar maandenlang dagelijks gewerkt hadden.
Giuliani heeft bovendien de fout gemaakt zich vanaf het begin meer te richten op Florida dan de caucusen in Iowa en de voorverkiezingen in New Hampshire. Hij heeft die staten niet helemaal genegeerd, zoals vaak gesuggereerd wordt. Hij is in Iowa geweest, maar heeft er geen TV reclames gekocht.
Maar hij is vaker in New Hampshire geweest dan John McCain, die de voorverkiezingen daar won (Romney: 176 keer, Giuliani 126 keer en McCain 104 cijfers van ABC News). Hij heeft ook een redelijk bedrag uitgegeven aan TV reclame in de staat: $2,5 miljoen, tegen $3,5 door McCain en $7,3 miljoen door Romney.
Florida staat bekend als de staat waar ouden-van-dagen met pensioen gaan, vooral Newyorkers die niet meer hoeven werken en de zon opzoeken. Mogelijk hebben die Newyorkers Giuliani uiteindelijk de nek om gedaan: ze wisten teveel van Giuliani.
Giuliani heeft er overigens voor gezorgd, dat hij voorlopig nog meetelt, door meteen na het staken van zijn eigen campagne, John McCain te steunen. Hij hoopt mogelijk op een vice-presidentsschap, of een ministerspost of andere belangrijke functie als McCain zou winnen.
John Edwards is een heel ander geval, iemand die eigenlijk koploper had moeten zijn (net als de eerder afgevallen Bill Richardson en anderen).
De Amerikanen maken zich op het ogenblik erg veel zorgen over de economie, dat is zelfs belangrijker dan de oorlog in Irak, zo wijzen opiniepeilingen uit. John Edwards roept al jaren, dat er meer gedaan moet worden voor armen en de middenklasse.
En hij doet dat heel enthousiast, met bovendien een zuidelijk accent dat zacht genoeg is om ‘leuk’ en ‘interessant’ te zijn voor niet-Zuiderlingen, en niet hard genoeg om irritant te worden. Een ideale kandidaat dus.
En in ‘gewone’ verkiezingscampagnes zou Edwards hoge ogen hebben gegooid. Maar dit zijn geen gewone verkiezingen, met een vrouw en een zwarte man als kandidaten. De ideëen van Edwards konden eenvoudig niet op tegen de uitstraling van Obama en Rodham.
Edwards had ook een paar “schoonheidsfoutjes”. Velen, vooral rechtse, conservatieve, media vonden het maar gek, dat een rijke advocaat zich druk maakte om de problemen van de armen. En hij heeft zichzelf geen goed gedaan door $400 uit te geven voor een bezoek aan de kapper (ook breed uitgemolken).
Maar rijk die opkomt voor arm, hoeft natuurlijk niet zo vreemd te zijn. Neem alleen maar wat de Kennedy’s, John, Bobby, Ted gedaan hebben/doen. Allemaal kinderen van een zeer rijke vader.
Edwards heeft zijn campagne niet beëindigd, zoals Giuliani, hij heeft zijn campagne “opgeschort”. En daardoor zal ook Edwards belangrijk blijven, in ieder geval tot de conventie.
Een opschorting betekent namelijk, dat zijn afgevaardigden naar die conventie officieel nog met hem verbonden blijven. Als Rodham en Obama beide ongeveer evenveel delegatieleden krijgen, kunnen die vertegenwoordigers van Edwards belangrijk worden om de doorslag te geven.
Dat zal Edwards in ieder geval de gelegenheid geven om te eisen dat een aantal van zijn ideëen worden overgenomen. Of het kan hem een goede kandidaat voor vice president maken.
Volgend artikel van Benno
- Caucussen in Minnesota; Super Tuesday - 7 februari 2008
