AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
21 januari 2008
In ieder geval bij de Democraten is er na de caucussen in Nevada zaterdag iets meer duidelijkheid. Barack Obama en Hillary Rodham Clinton zullen de strijd verder voeren, John Edwards lijkt uitgeteld.
Al zou de komende voorverkiezing in South Carolina Edwards nog iets kunnen helpen, Edwards is daar een soort ‘favoriete zoon’, zoals de Amerikanen zeggen, hij is namelijk afkomstig uit North Carolina en kiezers hebben de neiging om te stemmen op een inwoner van de eigen staat, of in ieder geval een naaste buurt.
Maar Edwards lijkt ondanks die favoriete status en ondanks dat hij nog steeds actief campagne voert en nog steeds duidelijker plannen op tafel legt dan Rodham en Obama - weinig kans meer te hebben; alle discussies in de VS gaan op het ogenblik alleen nog maar over Obama en Rodham.
De toon van die discussies begint overigens scherp te worden en gaat op het ogenblik steeds meer over de vraag: wie is er meer/beter voor de zwarte Amerikanen? Obama heeft zijn huidkleur mee in die discussie, maar Rodham heeft haar man, voormalig president Bill Clinton aan haar kant, een man die vanwege zijn politieke steun aan Afrikaanse Amerikanen wel eens de eerste ‘zwarte president’ is genoemd.
De discussie tussen beide koplopers is bepaald geen fraaie vertoning. Obama verweet Rodham onlangs dat ze oneerbiedig had gesproken over Martin Luther King. Rodham had erop gewezen, dat president Lyndon Johnson ook een belangrijke rol had gespeeld bij het invoeren van de speciale burgerrechtenwet. Iets dat overigens later door een naaste medewerker van president Johnson in een krantenartikel bevestigd werd. Johnson en King vulden elkaar goed aan, aldus de medewerker, King zorgde voor druk van buitenaf, Johnson werkte binnenin het politieke systeem.
Maar de waarheid doet er in dat soort discussies minder om, het gaat om de ‘sound bite’, het stukje geluid, dat telkens weer op de TV vertoond kan worden. Een rustig gesprek over wat er nu precies waar is en of beide kandidaten het niet over hetzelfde hebben, is natuurlijk minder interessant dan een ‘ruzie’. Een ruzie verkoopt meer kranten en trekt meer kijkers.
Voormalig president Bill Clinton kwam ook in opspraak doordat hij zijn vrouw een beetje teveel verdedigde en zich af en toe wat te kwaad maakte. Hij moet duidelijk nog wennen aan het tweede viool spelen.
De caucussen in Nevada maakten overigens ook duidelijk, dat Obama wel de steun heeft van veel zwarte Amerikanen, maar dat hij het minder goed doet bij de Amerikanen van Spaanse afkomst. Een meerderheid van deze groep schaarde zich achter Rodham.
Bij de Republikeinen is het veel moeilijker om koplopers aan te wijzen. Mitt Romney, Mike Huckabee en John McCain hebben alle drie redelijk wat steun gekregen de afgelopen voorverkiezingen en caucussen.
McCain heeft daarnaast wat hier ‘The Big Mo’ genoemd wordt, hij heeft momentum vooral na het winnen van de voorverkiezingen in South Carolina vorige week. Dat was een zoete wraak voor McCain, die acht jaar geleden in de staat verloor van president George Bush, na een campagne vol modder gooien, onder meer een gerucht dat McCain een buitenechtelijk kind verwekt zou hebben bij een zwarte vrouw.
Rudy Giuliani is de laatste tijd wat op de achtergrond geraakt en heeft het tot dusver niet al te goed gedaan. Dat is geen wonder, want Giuliani heeft zich vanaf het begin geconcentreerd op Florida. De staat heeft behoorlijk wat afgevaardigden naar de Republikeinse conventie deze zomer en zit bovendien vol met voormalige New Yorkers, die na vaak na hun pensionering naar het zuiden.
Giuliani hoopt dat deze kiezers zijn optreden tijdens 9/11 niet vergeten zijn en weinig hebben geluisterd naar de kritiek die er sindsdien over hem is losgebarsten (waardoor onder meer de vereniging van brandweerlieden in de stad weigert hem te steunen).
Giuliani, en de Republikeinse kandidaten in het algemeen, hopen verder dat hun antibelasting programma’s aan zullen slaan bij deze ouderen. Natuurlijk durft geen van de Republikeinen het aan om het, dure, programma voor de gezondheidszorg voor ouderen, Medicare, aan te pakken, want dat zou een opstand veroorzaken. Amerikanen, vooral Republikeinse Amerikanen, verwerpen alles wat naar ‘socialistisch/communistische’ gezondheidszorg zweemt. Maar van Medicare moet iedereen afblijven.
Ondertussen wordt niet alleen de toon van de discussie tussen de verschillende kandidaten scherper, dat gebeurt ook in de media. Mij valt daarbij op, dat geruchten die via het internet verspreid worden, plotseling opduiken in de officiële ‘debatten’, de ondervragingen door zeer gevestigde journalisten. Dat zijn redelijk saaie vertoningen waar twee of drie gevestigde journalisten elkaar proberen vliegen af te vangen en steeds maar dezelfde vragen stellen aan dezelfde kandidaten.
Alles gaat daar heel officieel, de journalisten zijn zich er duidelijk van bewust, dat zij heel belangrijk zijn en dat het lot van de wereld van hen afhangt. Maar af en toe wordt al dat officiële gedoe aangevuld met een vraag als: Kandidaat, er gaan geruchten dat u X gedaan heeft, hoe reageert u daarop. Journalisten worden in het algemeen geacht hun huiswerk te doen en het kaf van het gerucht te scheiden. Maar de deelnemers aan die officiële discussies, en vooral de ‘pundits’ (betweter, wijsneus, zegt Van Dale, al zullen de pundits zelf deze vertaling verwerpen, zij vinden zichzelf daarvoor te belangrijk), vinden dat duidelijk teveel werk en verwachten dat de kandidaat zich serieus verdedigt.
Overigens: wee de journalist die het waagt om een echte vraag te stellen als een kandidaat zichzelf tegenspreekt. Een journalist van het grote persbureau Associated Press, werd scherp tot de orde geroepen, toen hij Mitt Romney daarvan beschuldigde. De kandidaat deed zijn vraag af als niet ter zake doende en de woordvoerder van Romney verweet hem, dat hij zich onbehoorlijk had gedragen. Mensen uit het publiek vonden het ook maar niets, dat een journalist gewoon zijn vak uitoefende.
De confrontatie werd opgenomen door CBS News en is hier te zien.
Volgend artikel van Benno
- Thompson vertrekt, en Reagan vs. Obama - 25 januari 2008
