AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
25 februari 2008
Optimistische Democraten, pessimistische Republikeinen
Collega Charles Groenhuijsen definieerde in een recente column Democraten als pessimisten en Republikeinen als optimisten.
Die definitie zit me al enige tijd dwars, omdat het bij dit soort brede generalisaties aankomt op wat je definieert als ‘optimistisch’ en ‘pessimistisch.’
Groenhuijsen concludeert dat Republikeinen optimistisch zijn omdat ze geloven dat het in Irak beter gaat/zal gaan. Zij verwachten dat de beurs van Wall Street zich zal herstellen, dat dankzij de $300 die de middenklasse en armen in de VS binnenkort zullen krijgen, de economie plotseling op zal leven.
Democraten zijn pessimistisch, aldus Groenhuijsen, omdat zij verwachten dat het allemaal slechter zal gaan en zij baseren hun verkiezingsbeloften (voornamelijk lege beloften, als ik Groenhuijsen goed begrijp) op dat pessimistische wereldbeeld.
Maar, voor hetzelfde geld kun je de Republikeinen pessimistisch en de Democraten optimistisch noemen.
De Republikeinen zijn pessimisten, omdat zij vinden dat er gelogen moet worden, of informatie moet achter gehouden worden, want de Amerikaanse bevolking is zo dom, dat men de waarheid, of duidelijke uitleg over hoe en waarom, niet zal accepteren. Zie de oorlog in Irak, die begonnen is op basis van bijna 1.000 leugens (een organisatie heeft ze geteld).
Belastingverlagingen zijn de enige oplossing, je kunt er als pessimist immers niet op vertrouwen, dat de Amerikanen belastingverhogingen zullen aanvaarden als dat nodig is om te voorkomen dat er bruggen instorten, of als het systeem voor gezondheidszorg veranderd moet worden om ervoor te zorgen dat iedere Amerikaan verzekerd is tegen ziekte.
Senator John McCain, de vrijwel zekere officiële kandidaat voor de presidentsverkiezingen, is ook zo’n pessimist: hij voorziet de mogelijkheid dat Amerikaanse troepen nog 100 jaar in Irak zullen blijven, en hij heeft daar geen problemen mee.
Er zijn natuurlijk wel optimistische Republikeinen. President Reagan, bijvoorbeeld, die de belastingen verlaagde, maar de moed en het optimisme had om belastingen te verhogen, toen bleek dat de Amerikaanse economie afgleed.
Diezelfde president Reagan stuurde mariniers naar Libanon, maar had het inzicht om die groepen terug te trekken, toen een 250 mariniers omkwamen toen hun kazerne daar werd opgeblazen. Hij was optimistisch genoeg om te geloven dat een meerderheid van de Amerikanen zijn handelingen zou steunen.
De Huidige Bewoner (van het Witte Huis) is een heel speciaal geval: hij lijdt aan wat ik zie als ‘wereldvreemd optimisme.’ Het is duidelijk gebleken dat zijn plannen om Irak binnen te vallen ingingen tegen alle waarschuwingen van mensen binnen de regering die echt verstand hadden van het Midden Oosten. Hij blijft halstarrig weigeren om te reageren op nieuwe informatie en nieuwe ontwikkelingen.
Ik definieer juist de Democraten als optimisten. Zij zijn immers bereid van het verleden te leren. Zij weten dat een failliete politiek blijven volgen in Irak, alleen maar kan leiden tot een verdere verzwakking van het Amerikaanse militaire apparaat (er is niet eens genoeg tijd of geld om soldaten tijd te geven bij te komen, en versleten militaire apparatuur kan niet snel genoeg gerepareerd of vervangen worden, om maar twee problemen te noemen).
De Democraten zijn optimistisch genoeg om te geloven, dat de Amerikanen bereid zullen zijn om belastingverlagingen op te geven en zelfs belastingverhogingen zullen aanvaarden als dat nodig is om de economie te herstellen. Zij weten dat de Amerikanen bereid zullen zijn regels te aanvaarden en achter afdwinging van die regels zullen staan als dat het milieu en de gezondheid beschermt.
De Democraten zijn blijkbaar zulke ‘wereldvreemde dromers’ dat ze vertrouwen hebben in het verstand van de Amerikanen. Ik noem dat juist erg optimistisch.
PS. Ik lees uit de boeken en columns van Groenhuijsen een beetje “tegen zijn omwille van het tegen zijn” en een manier om zich te onderscheiden van de “kudde.” Alle Nederlandse journalisten zijn "immers" links en hebben kritiek op Amerika en de Republikeinen. Daarom sta ik lekker aan/achter de andere kant.
Volgend artikel van Benno
- Ohio en Texas: Benno's voorspelling - 4 maart 2008
