AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
29 januari 2008
Ik weet het even niet
Ik aarzel al lang tussen Barack Obama en Hillary Rodham Clinton. Soms geef ik de voorkeur aan Rodham, soms Obama, afhankelijk van wie de laatste goede opmerking, of meeslepende toespraak of vraag-en-antwoordsessie met het publiek heeft gehouden (ik heb een paar toespraken van Obama gezien en een paar sessies van Rodham waarin ze enthousiast tenminste zo ziet ze eruit alle vragen van een groot publiek beantwoordt).
Maar na de overtuigende overwinning van Obama in South Carolina (55 tegen 27 procent, met John Edwards op de derde plaats), weet ik het even niet.
Ik denk nog steeds, dat Rodham de beste kandidaat is. Niet alleen omdat ze een vrouw is, maar omdat ze beter bestand zal zijn tegen al het vuil dat de komende maanden over haar uitgestort zal worden als ze wint en helemaal als ze president wordt. De ervaring na de overwinning van Bill Clinton in 1992 leert, dat Republikeinen en hun medestanders er niet voor zullen schromen om de meest wilde geruchten te verspreiden. En de grote media zullen zich geroepen voelen die geruchten te melden. Plus natuurlijk de ontkrachting ervan. Maar geruchten worden gemeld in grote koppen, de ontkrachtingen op pagina zoveel in kleine lettertjes.
(Ik vergelijk dat misschien een beetje overdreven, maar volgens mij tekenend -- altijd met de manier waarop de grote Amerikaanse media “objectief” zouden berichten over de “wilde geruchten verspreid door christelijke instanties en communisten, meneer Hitler, dat u Joden, zigeuners, homoseksuelen en politieke tegenstanders in kampen opsluit en ze daar laat vermoorden.” En dat antwoord dan nog afdrukken ook, liefst in de eerste alinea. “Mr. Hitler ontkende vandaag in een exclusief vraaggesprek, dat ….)
Obama klinkt mooi met zijn oproepen tot samenwerking, de hand reiken aan de politieke tegenstanders en zo. Maar volgens mij is dat een illusie, die andere kant wil helemaal niet samenwerken, als zij hun zin niet krijgen, zijn ze bereid alles te saboteren, ondanks wat ze in het verleden gezegd hebben.
Zie bijvoorbeeld de opschudding bij de Republikeinen toen ze nog de meerderheid hadden in zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden. Ze hadden in de Senaat echter minder dan 60 stemmen en daardoor konden de Democraten een aantal beslissingen tegenhouden (de Senaat neemt wel besluiten met een eenvoudige meerderheid van stemmen, 51 van de 100 Senatoren, maar een minderheid kan een debat zo lang al ze wil rekken, tot van uitstel, afstel komt, een zogenaamde filibuster).
Toen Democraten indertijd dit systeem gebruikten om bepaalde besluiten tegen te houden, was Washington te klein en dreigden de Republikeinen om de filibuster af te schaffen. Nu de Republikeinen in de minderheid zijn, gebruiken ze regelmatig de filibuster, of de dreiging daarvan, en niemand die daar een opmerking over heeft (natuurlijk ook een fout van de Democraten, die meer ophef zouden moeten maken van deze obstructie door de Republikeinen).
Tegen die achtergrond gezien, lijkt Obama mij soms te vriendelijk en te naief. Maar hij heeft in ieder geval kunnen leren van wat er in South Carolina gebeurd is en waar de, soms wat al te scherpe, kritiek van voormalig president Bill Clinton waarschijnlijk averechts, tegen Rodham, heeft gewerkt.
In South Carolina heeft Obama in ieder geval laten zien, dat hij de zwarte Amerikanen kan mobiliseren, die in grote drommen naar de stembus zijn gekomen. Het blijft natuurlijk een vraag of hij ook andere minderheidsgroepen, met name Amerikanen met een Spaanse/Latijnsamerikaanse achtergrond, mee kan krijgen.
Opvallend is verder dat Caroline Kennedy, dochter van president John Kennedy, en Ted Kennedy, broer van JFK, zich openlijk achter Obama hebben geschaard. Dat zal hem zeker helpen, vooral bij die minderheidsgroepen, die vaak in meerderheid naar de Democraten neigen. En natuurlijk bij ouderwetse democraten.
Caroline Kennedy was in dat verband opvallend met haar uitspraak, in de New York Times, dat zij in Obama een man zag die dezelfde uitstraling had als haar vader en net als JFK mensen inspireerde en hoop gaf.
Maar, zoals een journalistiek cliche zegt: de tijd en met name “Tsunami Tuesday” zal het leren.
En nog even over de Republikeinen: als Rudy Giuliani niet wint in Florida, of in ieder geval op een sterke tweede of zelfs derde plaats eindigt bij de Republikeinse voorverkiezingen, is hij waarschijnlijk uitgeteld. Hij heeft wel wat campagne gevoerd in Iowa en New Hampshire, maar zich van het begin op Florida geconcentreerd, met zijn grote aantal delegatieleden voor de conventie en een groot aantal kiesmensen. het zal moeten blijken of zijn strategie juist was of dat al die moeite en geld verloren zijn gegaan.
Verder: John McCain doet het plotseling erg goed. Maar hij voelt zich volgens mij teveel geroepen om de mislukte politiek van president Bush te verdedigen en te beloven die voort te zetten. Zijn recente uithaal naar Mitt Romney, bijvoorbeeld, waarin hij Romney ervan beschuldigde dat deze overhaast de Amerikaanse troepen uit Irak wil terugtrekken, kan McCain opbreken.
Meer dan 60 procent van de Amerikanen vindt namelijk dat Irak een verloren en hopeloze zaak is. Zelfs opiniepeilingen onder meer door “Stars and Stripes”, het semi-officiele blad voor de strijdkrachten wijzen uit dat ook bij militairen en hun familieleden een duidelijke meerderheid zo langzamerhand tegen de oorlog en de Irak politiek van de Huidige Bewoner (van het Witte Huis) is.
Volgend artikel van Benno
- En toen waren er nog vier - 1 februari 2008
