AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
3 januari 2008
Net twee stukjes geschreven en het is al tijd voor een rectificatie.
Het probleem: ik ging voor een beschrijving van hoe het bij de caucussen in Iowa toegaat af op mijn geheugen.
Ik heb een aantal jaren geleden caucus-sessies bezocht in het stadje Waterloo in noord-Iowa (geen band met België of met Napoleon, men vond het gewoon een mooie naam voor een stadje aan een rivier). De caucusbijeenkomsten van de Democraten en de Republikeinen gingen toen op dezelfde manier: je kwam binnen, er werd gecontroleerd of je wel als kiezer geregistreerd stond en je ging in het hoekje staan van je kandidaat.
Sindsdien zijn de regels wat veranderd. De Republikeinen hebben nu een geheime, schriftelijke stemming. Voordeel is, dat ze snel klaar zijn: een paar toespraakjes, wat papiertjes uitdelen, daar iets opkrabbelen, ze ophalen, tellen en doorbellen.
De Democraten hebben een veel ingewikkelder systeem en het kan daardoor lang duren voordat hun uitslag bekend is. Na de praatjes hebben de "caucussers" 30 minuten de tijd om in het hoekje van hun kandidaat te gaan staan. Als een kandidaat, of kandidaten, minder dan 15 procent van de aanwezigen in zijn of haar hoekje krijgt, wordt deze tot "niet levensvatbaar" verklaard. De mensen in die groepjes hebben dan 30 minuten de tijd om "over te lopen" naar een groepje van een andere, wel levensvatbare kandidaat.
Als de groepen eenmaal definitief zijn bepaald, en de voorzitter van de caucus heeft bepaald dat de overblijvende groepen "levensvatbaar" zijn, worden de neuzen geteld en doorgebeld.
De aanhangers van Dennis Kucinich of Joe Biden of Bill Richardson zullen waarschijnlijk in die kleine groepjes terecht komen. Richardson heeft volgens de opiniepeilingen een 5 procent van de stemmen, Biden 4,5 procent. Kucinich heeft nog minder steun en heeft al gezegd, dat zijn aanhangers moeten doorschuiven naar Obama. Niet naar Edwards, hoewel die filosofisch dichter bij Kucinich staat, mogelijk omdat Edwards vorig jaar in een onbewaakt ogenblik heeft gezegd dat Kucinich waarschijnlijk geen serieuze kandidaat is.
Als je het nuchter bekijkt, is al dat gedoe in Iowa wel erg ondemocratisch. Er zijn 1781 plaatsen in Iowa waar caucussen worden gehouden, maar in totaal zullen waarschijnlijk niet meer dan 300.000 mensen aan het hele circus deelnemen.
Dat betekent dat maximaal ongeveer 15 procent van de 2 miljoen kiesgerechtigde inwoners van Iowa meehelpt te bepalen welke kandidaten een steuntje in de rug krijgen. En als je die getallen afzet tegen de 330 miljoen Amerikanen (toegegeven, niet allemaal oud genoeg om te mogen stemmen) is dat natuurlijk helemaal niets.
Iowa verder is overwegend blank en heeft meer inwoners op het platteland dan in steden.
Maar desondanks heeft Iowa een enorme invloed op het verloop van de verkiezingen. Bij de Democraten werd in vijf van de acht caucussen sinds 1972 waar meerdere kandidaten meededen de winnaar in Iowa president. Bij de Republikeinen was dat drie van de vijf gevallen. (Er zijn niet altijd meerdere kandidaten bij een caucus, een zittende president, die probeert herkozen te worden, heeft meestal geen tegenkandidaten.)
Het hele circus in Iowa is meer een teken hoe de media de verkiezingen in de VS overheersen. Het is de eerste officiële krachtmeting en daardoor wordt ongelooflijk veel aandacht aan de caucussen besteed. Maar het is natuurlijk vreemd dat slechts 300.000 mensen bepalen wie wel en wie niet een kans krijgt om de leider van de Vrije Wereld te worden...
Goed, de procedure is rechtgezet, op naar de uitslag (morgen meer).
Overigens: hier in Minnesota (ik woon in St. Paul) hebben we op 5 februari onze eigen caucussen. We hebben weinig invloed, Minnesota stuurt maar 88 vertegenwoordigers naar de nationale conventie van de Democraten, bijvoorbeeld, en er zijn op diezelfde "Super Tuesday" ook voorverkiezingen in meer dan 20 andere staten, inclusief New York en Californië met veel meer delegatieleden. Maar Hillary Clinton komt waarschijnlijk wel even langs.
Plus, ik kan dan natuurlijk uit de eerste hand verslag doen over hoe het er bij zo'n caucus toegaat. Dat is één van de belangrijkste voordelen van het feit dat ik in november 2003 Amerikaan ben geworden (al ben ik Nederlander gebleven): je mag met alle verkiezingsactiviteiten meedoen, hoe onbelangrijk ook.
Volgend artikel van Benno
- De invloed van de media - 5 januari 2008
