AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
5 januari 2008
We weten het nu: Amerikanen zijn jong en willen verandering. Dat blijkt duidelijk uit de overwinning van Barack Obama in Iowa. Maar ze willen tegelijkertijd ook de geruststelling van het "Old Time Religion", het soort conservatieve protestantisme dat Mike Huckabee uitstraalt.
Tenminste, dat is de conclusie van de 330.000 inwoners van de staat Iowa, die koud winterweer en lange rijen trotseerden om mee te doen aan de caucussen in de staat. Een staat, het kan niet vaak genoeg gezegd worden, die voor meer dan 90 procent blank is, waar meer mensen met een Spaans sprekende achtergrond wonen dan Afrikaanse Amerikanen en met meer boeren dan stadsmensen.
Bepaald geen ware afspiegeling van Amerika dus.
Maar "de" media hebben de caucussen in Iowa uitgeroepen tot een belangrijke mijlpaal in de oneindig lange mars van wat tegenwoordig een Amerikaanse verkiezingscampagne is. Een campagne die al meer dan een jaar aan de gang is en alleen al aan uitgaven voor reclames door de verschillende kandidaten, meer dan $300 miljoen gekost heeft.
De Amerikaanse media hebben lang geleden bepaald, dat verkiezingen een "paardenrace" zijn. Het is daardoor belangrijker om lange artikelen en uitzendingen te wijden aan wie voor ligt in de opiniepeilingen, wie de grootste menigte verzamelt en wie de meest korte, bondige en grappige uitspraken doet, dan aandacht te besteden aan wat de kandidaten precies willen en wat zij denken over de echt belangrijke problemen waar zij als president mee geconfronteerd zullen worden.
In dit verband: dat is een manier van verslaggeven waar echt niet alleen de Amerikaanse media aan lijden, de horden buitenlandse journalisten die naar Iowa waren afgereisd volgden maar al te vaak hun Amerikaanse collega's.
Een voorbeeld uit eigen ervaring: ik was in 1990 in New Hampshire, bij de voorverkiezingen daar. Er was een debat tussen de verschillende kandidaten, waarbij Ronald Reagan vond dat hij niet genoeg tijd kreeg om een antwoord te geven en het lid van het panel dat de vragen stelde toeriep: ik heb voor deze microfoon betaald (en ik mag dus zoveel tijd nemen als ik wil).
De volgende dag, bij een persconferentie, gingen de meeste vragen over: governor (in de VS word je aangesproken met de hoogste titel die je tot dan bereikt hebt, Reagan was een voormalig gouverneur van Californië), wie heeft het debat gisteren gewonnen?
Reagan had ook iets gezegd over dat de VS weer banden moest aanknopen met voormalig vijand Vietnam, een onderwerp dat indertijd nog redelijk gevoelig lag. Ik heb hem uiteindelijk op die persconferentie een vraag daarover gesteld, waar hij een aardig antwoord op gaf. Maar de volgende vraag, van een Amerikaanse collega, was weer: governor, wie heeft het debat gisteren gewonnen?
De media, vooral de elektronische media, tonen graag cirkeldiagrammen die duidelijk maken hoeveel stemmen een kandidaat heeft, van welke bevolkingsgroep en van welke leeftijdsgroep. Maar het antwoord op de vraag of de kandidaat de oorlog in Irak wil voortzetten, of hoe hij of zij denkt het tekort op de Amerikaanse begroting weg te werken, is veel moeilijker in een grafiek of een aardig plaatje te vangen en wordt daardoor naar de achtergrond geschoven.
De kandidaten spelen daar maar al te graag op in. Niemand heeft zin, of de durf, om te zeggen dat het wel eens nodig zou kunnen zijn om belastingen te verhogen (of in ieder geval niet te verlagen) om dat gat in de begroting te dichten. De vage kreet, geslaakt door zowel Democraten als Republikeinen, "ik ben een voorstander van een begroting die sluit", is genoeg om aangemerkt te worden als een gematigde, verantwoordelijke politicus.
Een kandidaat die de werkelijkheid onder ogen ziet en praat over mogelijk belastingverhogingen, wordt al snel gedoodverfd als een "typische Democraat" (want Republikeinen verhogen nooit belastingen - behalve dan de bijna goddelijk verklaarde Ronald Reagan), die erop uit is de zakken van het Amerikaanse publiek te rollen.
Nog een voorbeeld uit eigen ervaring: ik mag Barack Obama wel. Maar als ik een van de verkiezingswijzers op het internet invul, kom ik uit op John Edwards (die ik ook een goed kandidaat vind). Voornaamste reden voor zover ik kan zien: Obama heeft op een aantal punten geen mening, of niet een mening die de samenstellers van de vragenlijst hebben kunnen vinden. Als Obama wel een mening heeft, ben ik het met hem eens. Maar Edwards heeft meer duidelijke standpunten. En loopt ver achter op Obama.
Volgend artikel van Benno
- Na New Hampshire: wat gaan de kandidaten nu doen? - 12 januari 2008
