AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
7 februari 2008
Caucussen in Minnesota; Super Tuesday
Ik ben mijn dinsdagavond (Minnesota ligt zeven uur achter op Nederland) naar mijn caucus geweest, in een schoolgebouw hier in St. Paul.
Maar ik schrijf daar pas nu (donderdag) over omdat ik woensdag de hele dag op stap ben geweest met een man die in graan en een paar andere grondstoffen handelt. Alan Kluis (uitspraak in de VS: ‘klies’ hoewel de man, natuurlijk, een Nederlander is, derde generatie) reisde naar Wanamingo, Minnesota (1007 inwoners meldt het bord met de plaatsnaam als je de ‘stad’ binnenrijdt), om 55 boeren voor te lichten over hoe zij zoveel mogelijk geld kunnen krijgen voor hun mais en sojabonen.
De man is werkelijk bezeten door zijn werk, onderweg zat hij in de auto op het scherm van zijn laptop te turen en dankzij de moderne techniek (een modemkaart waarmee zijn computer contact kon maken met het gsm telefoonnetwerk) kon hij vanuit de auto nog even vlug een paar ton mais verkopen. Ik schrijf daar elders (Agrarisch Dagblad) een dezer weken meer over.
Maar terug naar de caucussen. Het was niet makkelijk om bij mijn caucus te komen. Lange rijen, in de vrieskou!, voor het schoolgebouw en lange rijen in de gang, waar ik mij door heen moest worstelen om in de schoolbibliotheek te komen waar mijn ‘ward 2, precinct 2’ groep bijeen kwam.
Ieder wijkje (precinct) heeft recht op het sturen van een aantal afgevaardigden naar een plaatselijke bijeenkomst over twee weken, waar de delegatieleden gekozen zullen worden, die uiteindelijk op een staatsconventie besluiten over een hele serie kandidaten gaan nemen, kandidaten voor president, senator, leden van het staatsparlement en nog zo wat. Het is een beetje verward, maar zeer democratisch.
Mijn groepje mag 38 mensen sturen naar de bijeenkomst voor heel St. Paul en de laatste keer kwamen we tekort, iedereen die wilde werd afgevaardigde. Deze keer waren er meer dan genoeg kandidaten en naast de 38 afgevaardigden waren er zelfs voldoende vrijwilligers om 38 ‘reserves’ aan te stellen.
De caucusbijeenkomst zelf stelde verder niet zoveel voor (we hebben over een resolutie gestemd om het systeem van ‘superafgevaardigden’ partijbestuurders of verkozen mensen die automatisch naar de nationale conventie mogen op te heffen en we waren unaniem voor beter onderwijs).
Waar iedereen natuurlijk naar uitzag was de uitslag van de stemming over de presidentskandidaten. Mijn wijk is volledig blank, en redelijk grijsharig, de gemiddelde leeftijd ligt boven de 50, schat ik. Maar ondanks dat, boekte de niet-blanke kandidaat van de jeugd een grote overwinning: Obama 264, Rodham (Clinton) 114.
Ik heb uiteindelijk voor Obama gekozen. Ik vind Rodham een goed kandidaat en ik kan met haar meevoelen, we zijn even oud en hebben een zelfde soort politieke evolutie doorgemaakt: verzet tegen de oorlog in Vietnam en in het geval van Rodham ook nog actief verzet tegen Nixon, bepaald mijn president niet.
Maar ik heb meer vertrouwen dat Obama echt iets zal veranderen. Dat is misschien wat naief, hij heeft tenslotte nog weinig bewezen op landelijk niveau. Maar ik word meegesleept door een golf van optimisme, die hier wel vergeleken wordt met de beweging die indertijd president John F. Kennedy naar het Witte Huis heeft gestuwd.
En dan is er ook nog de ervaring met een andere onervaren politicus uit Illinois ruim honderd jaar geleden: Abraham Lincoln.
Onze uitslag was in ieder geval tekenend voor Minnesota waar Obama 66,5 procent van de Democratische stemmen haalde tegen 32 procent voor Rodham.
Bij de Republikeinen won Romney met 41 procent, met McCain op de tweede plaats (21,9 procent), op de voet gevolgd door Huckabee (19,9 procent).
De grote opkomst in onze omgeving was ook geen uitzondering, bijna 10 procent van de kiesgerechtigde en als kiezer ingeschreven Minnesotans kwamen naar een caucus, een ongekend aantal.
De grote opkomst heeft stemmen doen opgaan om in onze staat over te stappen van een caucus naar een officiele voorverkiezing. Een caucus perst alles samen in een periode van ongeveer twee uur, de discussie en stemmingen beginnen om 7 uur in de avond en duren meestal een twee uur.
Maar als de opkomst groot is, zoals deze keer, kan het twee uur duren voordat je bij je caucusgroepje bent aangeland. Bij een voorverkiezing zijn de stembussen de hele dag open, meestal van 7 uur in de ochtend tot 8 uur ’s avonds, zodat meer mensen mee kunnen doen.
Ongeacht wat er besloten wordt over de manier van stemmen, iedereen (Republikeinen en Democraten) was het erover eens, dat het goed was, dat Minnesota zijn caucus vervroegd had, de laatste presidentsverkiezingen had de staat nauwelijks aandacht getrokken, omdat de keuze vrij laat in het seizoen was geweest. We zijn deze keer zelfs op CNN en Fox News genoemd, Minnesota spreekt een woordje mee!
Het grote idee achter ‘Super/Tsunami Tuesday’ was de hoop dat er na dinsdag duidelijkheid zou zijn, zodat de bijna-officiele kandidaten van de partijen zich op elkaar zouden kunnen richten in plaats van onderling te blijven kibbelen. Maar dat is deze keer niet gebeurd, in tegendeel.
Bij de Democraten blijft het Obama tegen Rodham. Beide kandidaten blijven daarom zeer actief campagne voeren. Alleen de toon van de discussie is wat gematigder geworden.
En Bill Clinton heeft gelukkig de muilkorf gekregen die hij al veel eerder had moeten hebben, je hoort op het ogenblik nauwelijks meer iets van hem. En zo hoort dat ook, Bill kan geen president meer worden en moet Hillary haar eigen gang laten gaan. Hillary, als bevrijde vrouw, had dat Bill natuurlijk lang geleden erg duidelijk moeten maken.
Volgens mij kan er bij de Democraten weinig meer fout gaan. Ik geef de voorkeur aan Obama, maar zal Rodham zeker steunen. De vrouwen die in grote getale op Hillary stemmen, zullen ook geen al te grote problemen hebben om Obama te steunen als de partij hem de officiële kandidaat zou maken.
Bij de Republikeinen liggen de zaken anders. John McCain ligt daar voor, maar de rechtervleugel van de partij is een harde klaagcampagne tegen hem begonnen. Vooraanstaand radioschreeuwer Rush Limbaugh roept bijvoorbeeld vaak en luid dat McCain niet conservatief genoeg is.
McCain heeft redelijke dingen gezegd over de noodzaak het systeem voor immigratie te veranderen, hij had in het verleden bedenkingen tegen de belastingverlagingen van president Bush (McCain is daar nu overigens voor, maar niemand die hem een ‘flipflopper’ noemt) allemaal fouten die rechts hem maar moeilijk kan vergeven. McCain is er wel een voorstander van dat de VS eventueel nog honderd jaar in Irak blijft, maar dat is voor de radicale rechtervleugel niet genoeg.
James Dobson, leider van de groep ‘Focus on the Family’ (die zich uitsluitend richt op het ‘traditionele’ gezin), heeft zelfs al aangekondigd dat hij niet gaat stemmen als McCain de officiële kandidaat wordt.
Als Rodham de Democratisch kandidaat wordt, zullen diezelfde conservatieven waarschijnlijk toch op McCain stemmen, zij hebben een zo diepe haat tegen Rodham dat zij McCain wel zullen vergeven. In het geval van Obama, kan het nog interessant worden.
Volgend artikel van Benno
- McCain heeft de nominatie; wat zijn superdelegates? - 17 februari 2008
