AA Home > Politiek > Benno Groeneveld
Benno Groeneveld's verkiezingsblog
Benno Groeneveld is een in de VS woonachtige politieke journalist wiens eerste artikel al in 1968 werd gepubliceerd. Gedurende het verkiezingsjaar 2008 zal Benno op AllesAmerika.com zijn visie op de Amerikaanse presidentsverkiezingen publiceren.
Overzicht van alle artikelen van Benno
- Barack's speech, Clinton's opgave, McCain's kansen - 11 april 2008
- We modderen verder; eelt op Obama's ziel - 12 maart 2008
- Ohio en Texas: Benno's voorspelling - 4 maart 2008
- Optimistische Democraten, pessimistische Republikeinen - 25 februari 2008
- De invloed van superdelegates - 18 februari 2008
- McCain heeft de nominatie; wat zijn superdelegates? - 17 februari 2008
- Benno caucust in Minnesota; Super Tuesday - 7 februari 2008
- En toen waren er nog vier - 1 februari 2008
- Benno weet het even niet - 28 januari 2008
- Thompson vertrekt, Reagan en de Democraten - 25 januari 2008
- De Democratische ruzies - 21 januari 2008
- Wat zijn nu eigenlijk Democraten en Republikeinen? - 17 januari 2008
- Na New Hampshire: en nu? - 12 januari 2008
- De invloed van de media - 5 januari 2008
- Meer over Iowa - 3 januari 2008
- Iowa en New Hampshire - 2 januari 2008
Vragen voor Benno over zijn artikelen? Klik hier en stel uw vragen direct aan Benno.
Introductie: Wie is Benno?
31 december 2007
Jimmy Carter was mijn eerste Amerikaanse president. In de zomer van 1976 kwam ik in New York aan met een journalistenvisum en een opdracht van de Groene Amsterdammer om wat over de VS te schrijven. Ik heb nog geprobeerd om naar de conventie van de Democratische partij te gaan, maar dat lukte niet, ik was te laat om me aan te melden. Mijn troostprijs was een dagje meereizen met de campagne van Daniel Patrick Moynihan, die in november van dat jaar werd gekozen tot senator van de staat New York.
Ik was wel op tijd om me aan te melden voor de inauguratie van Carter in januari 1977. Wat me daarvan is bijgebleven was niet zozeer de plechtigheid op de trappen van het Capitol, maar de tweeduizend ‘cloggers’ (een soort kruising tussen tapdansen, squaredansen en klompendansen) die in de grote hal van Union Station, het treinstation van Washington, DC, rondhosten.
Ronald Reagan was mijn volgende president. Zijn inauguratie was aan de andere kant van het Capitol, met een veel mooier uitzicht dan de trappen waarop Carter de ambtseed aflegde: aan de kant waar je uitkijkt over de grote vijvers in het midden van de stad en de monumenten voor Washington en Lincoln Reagan was niet voor niets acteur geweest en wist hoe belangrijk een mooi plaatje was.
Dezelfde dag dat Reagan zijn hand op de Bijbel legde, werden kwamen de Amerikaanse gijzelaars aan in Washington, vrijgelaten na een lange gijzeling in Iran.
Na de inauguratie rende ik het Capitol in (dat kon toen nog) en dook een telefooncel in (die had je indertijd overal) om via de zenders van de Wereldomroep, Nederlanders overal in de wereld verslag te doen over de ontwikkelingen in de VS. De verkiezingen van de volgende presidenten heb ik gevolgd, maar meer van een afstand, de spanning was er een beetje uit.
De manier waarop de verkiezingsstrijd hier in de VS wordt gestreden, is sinds Carter ingrijpend veranderd.
Een voorbeeld: ik ben in oktober 1979 in New Hampshire geweest om de campagne te volgen in de staat die traditioneel de eerste voorverkiezing (‘primary’) houdt. Ik was een van die dagen de helft van de ‘perskaravaan’ van kandidaat George Bush senior.
Hoewel de man natuurlijk weinig had aan een gesprek met een Nederlands journalist (immers: “hoeveel stemmen kan ik in Nederland krijgen”, zoals Bella Abzug mij eens in een kort interview toebeet) kreeg ik toch een ‘exclusief interview’ met de kandidaat. Die bijzonder aardig was en een beetje afleiding wel leuk vond tijdens de ritten van huiskamer, naar bijeenkomst van de Rotary Club (waar de kandidaat oud ambassadeur in China, oud hoofd van de CIA -- de lotjes van de tombola mocht trekken, hield de man met beide benen op de grond), naar meer huiskamers. Een uitputtende dag vond ik en ik was niet eens de kandidaat, dus ik hoefde dat niet weken achter elkaar te doen.
Een heel verschil met een paar maanden geleden, toen Barack Obama hier in de Twin Cities was. Met de mannen en vrouwen van de Secret Service (die de uzi’s in klemmen hebben liggen op de vloer van hun auto’s) en een hele sleep journalisten. Niet meer een uurtje lekker met de kandidaat babbelen in privé auto met een klein groepje journalisten en aanhangers.
Dit alles bij wijze van inleiding. En om mijn achtergrond nog even verder uit te breiden: ik ben een geboren, getogen en universitair opgeleid Amsterdammer (Engels, Universiteit van Amsterdam, 1974). Ik woon en werk sinds 30 juni 1976 in de VS.
Ik ben in november 2003 Amerikaan geworden en Nederlander gebleven. Ik heb dus mee mogen stemmen in 2004, en nee, ik heb niet op George Bush junior gestemd.
Ik ben van plan om regelmatig wat op te tikken over de verkiezingscampagne hier in de VS vanuit mijn Nederlands-Amerikaanse kijk op de zaken. En vanuit het perspectief van de vele progressieve, met de Democraten sympathiserende Amerikanen.
Volgend artikel van Benno
- Het belang van Iowa en New Hampshire - 2 januari 2008
