AA Home > Politiek > Traditionele verkiezingswijsheden
Traditionele verkiezingswijsheden: welke kandidaten gaan het redden?
Door Jan Visser
Of: de beredeneerde manier van het bepalen van de winnaar in de Amerikaanse verkiezingen
Conventional Wisdom. Het is een moeilijk vertaalbaar Amerikaans begrip. Tradionele wijsheden? En traditionele wijsheden zijn belangrijk als het gaat om de Amerikaanse primaries en dan met name rondom het speculeren over de uitkomst. Er zijn een aantal “wijsheden” waaraan erg veel waarde wordt gehecht en die zich in de afgelopen 30 jaar hebben bewezen. De vraag is echter of ze ook gedurende deze primaries weer bewaardheid zullen worden.
- Kandidaten met tegenvallende of achterblijvende financiële middelen vallen vroegtijdig af.
Deze klinkt vrij logisch. De race is immers lang en het voeren van campagne in een groot aantal staten kost handenvol geld. Er is echter nog een andere belangrijke reden. Stel je maar eens voor dat een kandidaat die vooraf hoog wordt ingeschat, tegenvallende fundraising cijfers presenteert. De media zullen deze kandidaat op basis van dit gegeven als “verliezer” betitelen.
Minder media coverage leidt tot minder aandacht van het stemmende publiek en een vicieuze cirkel voltrekt zich. Zonder geld geen aandacht, zonder aandacht geen geld. De rest kun je zelf invullen. Aan de andere kant, een kandidaat die vooraf laag werd ingeschat, kan ineens een enorme “splash” maken als blijkt dat zijn campagne goed aanslaat.
- Succes in de “vroege staten” is noodzakelijk om de race vol te kunnen houden.
Traditioneel is er veel aandacht voor de vroege primaries in Iowa en New Hampshire. En niet zonder reden. Kandidaten die de eerste primaries volledig links hebben laten liggen en aan het eind van de rit toch wonnen, zijn op één hand te tellen. Veel heeft te maken met de media aandacht en verwachtingen van het publiek zoals ook hierboven al beschreven.
- Na de eerste primaries wordt het een race tussen twee kandidaten.
Dit hebben we vaker gezien. Al vrij vroeg in de Election 2000 race ging het bij de Democraten tussen Bill Bradley en Al Gore en bij de Republikeinen tussen John McCain en George Bush. De rest deed, door gebrek aan succes en financiële middelen, nauwelijks mee. Nauw gerelateerd aan punt 1 en 2.
- Voters kiezen tussen de gematigde en progressieve kandidaten.
Ook dit jaar is dit patroon weer duidelijk. De diverse kandidaten positioneren zichzelf om zo een bepaald gedeelte van de achterban aan te spreken. Denk maar eens aan Hillary Clinton, vooraf bestempeld als “links van het midden”, die enorm veel moeite heeft gedaan en doet om als een centrum kandidaat gezien te worden. Dennis Kucinich daarentegen, neemt uiterst progressieve (en soms provocerende) standpunten in (terugtrekking uit WTO en Iraq) hetgeen hem applaus van de linkse achterban oplevert.
- Alleen gematigde kandidaten maken een kans in de presidentsverkiezingen.
Algemeen wordt aangenomen dat alleen de gematigde kandidaten een kans maken in de uiteindelijke presidentsverkiezingen in november. Onderwerpen als abortus (pro-choice of pro-life), gelijke rechten voor gays en zaken als restricties op wapenbezit (2nd Amendment, the right to keep and bear arms) verdelen Amerika in blauw en rood, met extremen aan beide kanten.
De grote en meer gematigde “middengroep” beslist dan ook meestal de verkiezingen. In 2000 stemde deze groep overwegend conservatief. De verwachting is dat een democratische kandidaat een “moderate” profiel zal moeten hebben om deze middengroep (Democraten en Republikeinen) te kunnen aanspreken.
Het worden een aantal interessante maanden. We wachten het af.
