AA Home > Politiek > Peilingen: uitleg en analyse
Verkiezingspeilingenin Amerika: uitleg en analyse
Door Jan Visser
In de turbulentie rondom de Amerikaanse presidentsverkiezing kun je van mening verschillen omtrent de beste kandidaat voor de job. De keuze is subjectief en afhankelijk van een groot aantal persoonlijke voorkeuren.
Met die gedachte in het achterhoofd is het niet verwonderlijk dat de behoefte bestaat om in die zee van meningen eens iets meetbaars aan te brengen. Wie ligt voor? Wie boekt de grootste winst of het grootste verlies? Welke trends zijn zichtbaar? De poll biedt die meetbaarheid.
Voorbeeld van een peilingsresultaat uit de presidentsverkiezingen van 2004
Maar hoe zit het Amerikaanse pollsysteem in elkaar? Waarom liggen die polls soms zover uit elkaar? EN waarom gaat het soms hopeloos mis?
Om een poll goed te kunnen interpreteren en er de juiste conclusies uit te kunnen trekken, moet je iets verder kijken dan alleen de percentages die op radio en TV worden genoemd. Het blijkt namelijk dat nieuwszenders in het algemeen weinig van polls (willen) begrijpen en al snel conclusies trekken die, met wat aandacht en onderzoek, regelmatig niet de juiste zijn.
Sterker nog: soms klopt er niets van de peilingen, zelfs al zijn ze 24 uur voor de verkiezing gedaan. In 2008 wezen de peilingen bij de voorverkiezing in New Hampshire 24 uur voor de start hiervan nog op een grote winst van Barack Obama over Hillary Clinton: maar liefst 10%.
De volgende dag bleek Clinton echter Obama te hebben verslagen met 2%, een verschil van 12 procentpunten. Hoe kan dat?
Er is veel over geschreven, maar het uiteindelijke verschil kan niet verklaard worden. Duidelijk is, dat Clinton 24 uur voor de voorverkiezingen een "emotioneel" moment had, waardoor een aantal kiezers misschien is beïnvloed. Peilingen achteraf gaven aan dat vrouwen in grote getalen naar de stembus waren gekomen en op Clinton hadden gestemd, iets dat eerder in de peilingen niet was gemeten.
Een andere verklaring wordt hieronder besproken: de peilingen waren misschien, om uiteenlopende redenen, niet onder het juiste deel van de bevolking genomen.
Laten we eens een aantal grote pollsters als voorbeeld nemen en analyseren op welke punten je moet letten:
Een van de belangrijkste (en vaak over het hoofd geziene) eigenschappen van een poll is de samenstelling (en kwaliteit) van de steekproef, de zogenaamde "internals". De vraag wie er wordt geïnterviewd is natuurlijk uitermate bepalend voor de uitkomst van een poll. Hoe beter en relevanter de steekproef (met andere woorden, hoe meer mensen in de steekproef die werkelijk op 2 November een stem gaan uitbrengen), hoe beter de poll de uiteindelijke uitslag kan weerspiegelen.
In zijn algemeenheid kun je bij verkiezingspeilingen drie problemen onderscheiden:
- De poll is nationaal georganiseerd en niet per staat
- Een onevenredig hoog aantal geïnterviewden met een bepaalde partijvoorkeur (D of R) in de poll
- Een groot vertrouwen in "Likely Voters" in de steekproef of steekproeven met uitsluitend "Likely Voters" in de sample
Laten we eens beginnen met punt 1. Zoals je misschien weet, heeft de VS een kiesstelsel met Electoral Votes. Win je de staat, dan krijg je in principe alle Electoral Votes en degene die meer dan 284 Electoral votes heeft, wint de verkiezing. Omdat de Popular Vote er eigenlijk niet toe doet, heeft nationaal peilen ook geen enkele zin. Gore won de Popular Vote in 2000 maar verloor de verkiezing.
Het tweede punt is dat recentelijk er veel polls zijn verschenen die een hoger percentage Republicans dan Democrats in de steekproef hadden, soms met wel 5 tot 10 punten verschil. Dit is eigenaardig en ook niet in lijn met historische patronen. Immers, in 2000 verschenen er 4% meer Democraten aan de stembus, in 1996 was dat voordeel 5% en in 1992 en 1988 was het Democratisch voordeel steeds 3%.
Een poll met een 5% hogere vertegenwoordiging van Republikeinse stemmers zou betekenen dat in 4 jaar, 9% meer Republikeinen dan Democraten aan de stembus zouden moeten verschijnen. Dit is een stelling dit niet met feiten is te onderbouwen. Sterker nog, er is geen enkele reden te veronderstellen dat het patroon in 2004 niet vergelijkbaar zou zijn met wat we in de periode 1988 - 2000 hebben gezien. De Pew Research Group heeft hier onderzoek naar gedaan.
Het derde punt dat de uitkomst van peilingen sterk beïnvloedt is het nadrukkelijk leunen op Likely Voters (LV) en niet op Registered Voters (RV) in de sample, terwijl hier eigenlijk geen enkele reden voor is.
Likely Voters worden door een polling company geïdentificeerd door middel van een aantal vragen die proberen de mate van betrokkenheid en kennis over het politieke speelveld te meten. Oorspronkelijk bedoeld om voorkeuren op de verkiezingsdag te meten, wordt de LV categorie nu gebruikt om weken van te voren een voorspelling te doen.
Waarom is dit een probleem? Nou, heel simpel. Als er drie weken voor de verkiezingen een onderwerp in het nieuws is wat mij bijzonder aanspreekt (positief of negatief) zou het zo kunnen zijn dat ik me inlees en enorm betrokken voel. Ik word dan in een steekproef opgenomen terwijl dit onderwerp twee weken later volledig uit het nieuws is en mij veel minder bezighoudt. Het is dan ook absoluut niet gezegd dat ik aan de stembus verschijn of dat ik stem zoals ik in de poll heb aangegeven.
Resultaten van verkiezingen uit het verleden onderschrijven ook de stelling dat RV's veel relevanter zijn voor juiste voorspellingen dan LV's. In dit geval een Gallup poll:
- 2000: voorspelling RV's, +1D; voorspelling LVs, +2R; werkelijk resultaat, +.5D (RV zit er dichterbij)
- 1996: voorspelling RV's, +16D; voorspellling LVs, +11D; werkelijk resultaat, +8.3D (LV zit er dichterbij)
- 1992: voorspelling RV's, +8D; voorspelling LVs, +12D; werkelijk resultaat, +5.5D (RV zit er dichterbij)
- 1988: voorspelling RV's, +8R; voorspelling LVs, +12R; werkelijk resultaat, +7.7R (RV zit er dichterbij)
In 3 van de 4 recentelijke presidentsverkiezingen zaten Registered Voter samples er dus dichterbij. Dit is goed om in het achterhoofd te houden.
