Laura's reis naar west-Amerika (2000)

Laura en Ed gingen in 1998 voor het eerst in Amerika op vakantie, werden verliefd op het land, en gingen daarna elk jaar terug. Hieronder staat het reisverhaal van hun vakantie aan de westkust, in september en oktober 2000.

Als u zelf een vakantie naar de westkust van de VS gaat maken, is dit zeer complete reisverhaal een echte aanrader: niet alleen staan er handige tips in, u kunt hier waarschijnlijk zelfs goede ideëen opdoen voor uw eigen route.

Zo vindt u hier uitgebreide informatie over Los Angeles, San Francisco, Yosemite NP, Sequoia NP, Death Valley NP, Las Vegas, Zion NP en Bryce Canyon NP, en nog veel meer.

In 2000 gingen we voor de derde keer naar Amerika op vakantie. We wilden nu toch ook een keer de steden en Nationale Parken aan de westkant van Amerika bezoeken. We boekten een Flexible Drive bij Arke. We boekten dus alle hotels al vantevoren, maar we hadden wel zelf onze route samengesteld.

Onze route leidde van San Francisco naar Monterey, dan het binnenland in naar Yosemite NP, toen Sequoia NP, Death Valley NP, Las Vegas, Zion NP, Bryce Canyon NP, Page, Monument Valley, Grand Canyon NP, Laughlin, Palm Springs en we eindigden in Los Angeles. Daarna vloog Laura alleen nog door om een paar dagen een vriendin te bezoeken in Columbus, Ohio.

San Francisco

Op zaterdag 30 september om 8:30 vertrokken we met de Schipholtaxi naar het vliegveld. Onze eerste vlucht met British Midland vertrok om 11:45 naar Londen. In Londen moesten we even wachten want ons vliegtuig (een boeing 747 van United Airlines) vertrok pas om 15:25 naar San Francisco. Een vlucht van meer dan 10 uur. Wel lang, maar we werden goed verzorgd.

Bij aankomst in San Francisco hadden we een prachtig uitzicht over de stad. We landden zoals gepland om 17:30 en waren zo door de douane. Auto ophalen bij Alamo. Het was erg druk en de Direct Road balie was nergens te bekennen. Laura wist echter te regelen dat we bij de Customer Service terecht konden, dus binnen een uur hadden we onze auto; een bordeauxrode Dodge Intrepid.

Het was niet druk op de weg, dus we waren zo bij ons hotel; het Carlton Hotel op Sutter Street. Parkeren was wat lastiger. We waren moe en besloten om niet een parkeerplaats te zoeken, maar gebruik te maken van de 'valet parking'. Kosten $21 per dag, maar ja dan werd hij wel voor de deur opgehaald en afgeleverd. Op onze kamer dronken we wat uit de minibar en gingen op tijd slapen.

Onze eerste dag in SF gingen we de 49 Mile Scenic Drive rijden. Dat is een route langs de bezienswaardigheden van SF. We begonnen de dag echter met een ritje over SF Oakland Bay Bridge naar Treasure Island. Daarvandaan heb je een mooi uitzicht over de skyline van SF.

Toen het centrum in om de route te beginnen. Ondanks dat het zondag was, was het erg druk op de weg. De bordjes waren af en toe moeilijk te vinden. We hadden echter een goede kaart bij ons, dus we wisten onze weg wel te vinden.

We kwamen langs Japantown, Union Square en nog veel meer. Af en toe weken we bewust af van de route. Bij Lombard Street bijvoorbeeld. Dat is de kromste straat te wereld. De route bracht ons er alleen langs. Wij reden hem echter wel en de bochten zijn echt krap, dus je moet goed sturen. We ontbeten bij Pergamino café in de buurt van de haven. Een leuk tentje.

Daarna liepen we bij Aquatic Park een stukje over de pier. Vanaf de pier zagen we haar al liggen. De bekende rode Golden Gate Bridge. Nou ja, alleen het onderste deel zagen we. De rest lag in de even beroemde mist. We reden naar het uitkijkpunt onderaan de brug. Nooit geweten dat die brug zo'n lawaai maakt. Hij loeit om de paar minuten.

Weer van de route afgeweken om over de brug te rijden naar het uitzichtpunt aan de overkant. Terug moet je $3 tol betalen. Daarna reden we een stuk langs de kust en toen kwamen we bij Golden Gate Park. Een mooi park waar we de Japanese Tea Garden bezochten. We eindigden de route met een bezoek aan Twin Peaks; een uitzichtpunt op twee heuvels. Vanwege de mist hadden we een uitzicht van een halve meter én koud, dus we waren snel weer weg. Toch wel moe na zo'n eerste dag gingen we naar het hotel en bestelden op de hotelkamer een pizza. Lekker makkelijk.

De tweede dag bleef de auto in de parkeergarage. We namen de Cablecar naar de haven. Om de drukte bij het beginpunt te vermijden stapten we verderop op. Laura kon zitten. Ed hing aan de buitenkant van de wagen en schampte af en toe een paaltje. We gingen die dag Alcatraz bezoeken. Het was erg druk. Kaartjes hadden we gelukkig vooraf besteld via Internet.

Onze boot ging om 10:15 en zat vol. Op het eiland kregen we een inleidend praatje van een ranger. Daarna bekeken we de film 'Secrets of Alcatraz'. Het leukste onderdeel was een audiotour van 45 minuten door de gevangenis zelf. De audiotour is ingesproken door ex-gedetineerden en bewakers. Met een walkman op ons hoofd werden we langs de cellenblokken gevoerd.

Begin van de middag waren we weer aan de wal. Bij Fisherman's Wharf slenterden we langs de winkeltjes en restaurants. Na de lunch ook nog even naar Pier 39 met de steigers vol met zeehonden. De Pier zelf is ook heel gezellig. We wilden lopend naar de Coit Tower, maar we liepen verkeerd. Toen maar gelijk door naar Chinatown. Wat een wereld met al die kleine winkeltjes. We zouden er gaan eten, maar hadden nog geen trek, dus we zijn toen maar teruggegaan naar het hotel en hebben in de Oakroom Grill van het hotel gegeten.

Monterey

Op dinsdag verlieten we SF en gingen langs de kustweg 1 naar Monterey. Dat was ongeveer 2 uur rijden. We reden gelijk door naar Monterey Peninsula om de 17-Mile Scenic Drive te rijden. Een mooie route door een prachtige groene omgeving en langs de kust. In het nabijgelegen sfeervolle Carmel deden we boodschappen. Toen gingen we naar Point Lobos om te lunchen en het wandelpad Seal Rock te lopen. Dit bracht ons naar een uitzichtpunt met rotsen vol met zeehonden en vogels.

We reden naar ons hotel in Monterey: Cypress Garden Inn; een net motel. Tijdens het inchecken vonden we een visitekaartje van een Internet café. Daar gingen we heen en stuurden een mailtje met onze belevenissen naar familie en vrienden in Nederland. We wilden gaan eten op Fisherman's Wharf, maar de restaurants daar spraken ons niet aan, dus we kwamen uiteindelijk in het centrum terecht bij Rosine's restaurant. In het centrum was het ook veel gezelliger want er was een braderie.

Yosemite NP

Woensdag vertrokken we naar Yosemite NP na een complimentary continental breakfast. Onderweg passeerden we nog het San Luis waterreservoir, een blauw meer tussen de gele rotsen. We bezochten even het bezoekerscentrum. Het was ongeveer 4 uur rijden en toen waren we bij ons hotel Cedar Lodge in El Portal.

We konden nog niet inchecken, want we waren te vroeg dus we reden gelijk door naar de ingang van Yosemite. Daar kochten we een Golden Eagle Pass, zodat we voor een jaar lang terecht kunnen in alle Nationale Parken. We reden een stuk over de Tioga Road een hoge bergweg door dennenbossen. We passeerden een aantal mooie uitzichtpunten en bezochten Tenaya Lake. Het werd al laat dus we konden Tioga Road niet helemaal rijden. Om 17:00 waren we weer bij het hotel. Daar hebben we een heerlijke pepersteak gegeten.

Donderdag waren we ook nog in Yosemite. We verkenden Yosemite Valley. 's Morgens vroeg zagen we al gelijk hertjes en eekhoorns. Beren hebben we gelukkig niet gezien, alleen de houten beren van het hotel. Na een informatief bezoek aan het Visitor Center besloten we naar Mirror Lake te lopen. Het meer bleek echter opgedroogd te zijn na de droge zomer, dus we vonden alleen een zandbak na een wandeling van één mile.

De rest van het park verkenden we met de auto. Op El Capitán zagen we de bergbeklimmers naar boven klimmen langs de granieten wand. Na de vallei bezochten we Bridalveil Falls; één van de weinige watervallen waar deze herfst nog water te vinden was. We klauterden een heel stuk over de gladde rotsen om dichterbij te komen. Dit slechte voorbeeld werd daarna door veel mensen gevolgd.

Na een stop bij het uitzichtpunt 'Tunnel View' reden we naar Glacier Point. Een lange bochtige weg van 16 km leidt naar een prachtig uitzichtpunt boven Yosemite Valley. We liepen daar het korte Panorama trail en genoten van het uitzicht. Via Mariposa Grove reden we het park uit. We maakten nog wel even een wandeling langs de reuzenbomen naar Grizzly Giant; de grootste sequoiaboom in dit bos. We overnachtten in de Comfort Inn of Oakhurst en aten bij Roundtable Pizza.

Sequoia NP

Vrijdag vertrokken we naar Sequoia NP. Dat was best een stuk rijden, meer dan 2 uur; grotendeels over bochtige wegen. Eerst bereikten we Kings Canyon NP dat eigenlijk één geheel vormt met Sequoia NP. We reden naar Grant Grove en liepen het verharde wandelpad naar de General Grant Tree.

In Sequoia stopten we bij de allergrootste reuzenboom de General Sherman Tree in Giant Forest. We hadden nog net tijd voor een zijweggetje naar Moro Rock. Onderweg passeerden we Auto Log. Daar kan met je auto op een boomstam rijden. Dat moesten wij natuurlijk ook even doen. Verderop lag ook nog Tunnel Log een tunnel door een boomstam.

Onze bestemming Moro Rock is een hoog rotsblok met een uitgehakte trap van 400 treden. We klommen helemaal naar boven. Prachtig 360 graden uitzicht, maar wat een klim. Daarna hadden we nog 3,5 uur nodig om ons hotel Holiday Inn Express in Bakersfield te bereiken. Dineren deden we bij Denny's en toen nog even gratis internetten in het Business Service Center van het hotel.

Death Valley NP

Op zaterdag reden we door het droge, warme landschap naar Death Valley NP. Binnen 3 uur rijden bereikten we de ingang van het park. Op de wegen in het park was het erg rustig. Via een bochtige weg door de zandbergen, reden we de vallei in. Het werd steeds heter. We arriveerden in Stove Pipe Wells Village en konden gelijk inchecken. We zaten in het Road Runner gebouw.

's Middags gingen we in de hitte de noordkant van Death Valley verkennen. Door het prachtig gekleurde landschap reden we in één uur naar Scotty's Castle, een Spaans kasteel en voormalig vakantieverblijf. Het was niet druk, maar voor een rondleiding in het kasteel was de wachttijd een uur. Ze laten maar kleine groepen per keer toe. Wij hadden geen zin om daar op te wachten. We verkenden het omliggende terrein en reden toen door naar Ubehebe Crater, een nabijgelegen vulkanische krater.

Op de terugweg naar ons hotel stopten we nog bij de Sand Dunes voor een korte wandeling door de gele zandduinen. De avond brachten we door in de Saloon (met jukebox) en restaurant van Stove Pipe Wells. Het zwembad was nog tot laat open, maar onze ogen niet.

Zondagochtend waren we ook nog in Death Valley. Na inkopen gedaan te hebben en een bakkie thee reden we naar Salt Creek. We liepen een wandelpad over een houten 'boardwalk' net boven de grond. Die is aangelegd zodat de natuur niet beschadigd wordt. Water was er niet meer te vinden in de kreek na de hete zomer. Warm was het wel en het was pas vroeg in de ochtend.

Na een bezoekje aan het Visitor Center in Furnace Creek reden we via de grote droge woestijnvlakten door naar Badwater. Het laagste punt van Amerika, 85 meter onder zeeniveau. Hier zagen we zowaar nog wat zout water. Via een hobbelweggetje reden we naar Natural Bridge dachten we, maar om de brug te zien, moesten we een lange wandeling maken. Dat hebben we dus maar niet gedaan.

We reden nog Artist's Drive; een mooie zijweg tussen prachtig gekleurde rotsen. Het mooiste deel Artist's Palette reden we bijna voorbij want dat wordt niet echt duidelijk aangegeven. Na het mooie uitzichtpunt Zabriskie Point te hebben beklommen, lieten we Death Valley achter ons en gingen op weg naar Las Vegas via de I-95. Een rit van ongeveer 2 uur.

Las Vegas

In Las Vegas reden we via de Strip (Las Vegas Boulevard) naar ons hotel Excalibur. Auto mooi zelf geparkeerd. Geen valet parking voor ons. Bij de receptie was het druk. Inchecken kostte ons drie kwartier. We wilden graag een kamer met mooi uitzicht. Voor $10 extra kregen we een kamer op de 27e verdieping met uitzicht op New York, New York en MGM Grand.

De hotels in Las Vegas zijn echt enorm groot en overal duizenden gokkasten. Ongelooflijk, wat een wereld! Wij gingen eerst naar downtown waar de oudere generatie casino's zich bevinden. Op Fremont Street gingen we op zoek naar de sterren om te kijken of Ed zijn ster al geplaatst was. Eerst konden we ze niet vinden, maar na wat navraag wel. Ed zijn ster konden we helaas niet vinden.

We bekeken wat casino's: Binion's Horseshoe en Golden Nugget, maar het gokken kon ons niet echt boeien. Wel prachtig om er rond te lopen. Natuurlijk bleven we wachten op de eerste show van Fremont Street Experience om 19:00 uur. Even een hapje eten en dan naar de Stratosphere Tower. Het was wel zoeken in zo'n groot casino, maar we vonden de balie om kaartjes te kopen en namen de lift naar boven.

Eerst werden we nog wel langs tientallen winkeltjes geleid, maar toen waren we boven. We hadden een mooi uitzicht over lichtjes van de Strip en de rest van Las Vegas. Laura besloot dat ze toch wel in Big Shot wilde en kocht boven alsnog een kaartje. Vanaf 300 meter hoogte werd ze omhoog geschoten. Eerst spannend, maar heel gaaf. Viva Las Vegas! De bedoeling was om nog wat casino's te bekijken, maar het was laat en we waren moe. We gingen terug naar het hotel. Morgen nog een dag in Las Vegas en omgeving.

Maandag bezochten we de Hoover Dam, ongeveer een uur rijden vanaf Las Vegas. Natuurlijk wel eerst ontbijten in ons hotel aan het Roundtable buffet. Voor $7 konden we ons helemaal vol eten. Bij de Hoover Dam mag je geen tassen mee naar binnen nemen. Zelfs een cameratasje is niet toegestaan. Wij namen niet de normale tour, maar kozen voor de Hard Hat Tour. Wel prijzig ($25) maar je krijgt dan echt een tour achter de schermen van deze immense dam én we mochten de blauwe helm na afloop houden.

Terug in LV rustten we eerst even uit en toen gingen we weer op pad, hotels en casino's verkennen. We begonnen bij Mandalay Bay want daar ging de monorail heen. Mooi hotel, maar niet veel speciale bezienswaardigheden. Het ernaast gelegen Luxor Hotel maakte meer indruk. Wat een interieur! Op de entertainment level gingen we in de IMAX-ride: 'In search of the Obelix'. Een Egyptische vluchtsimulator.

De uitgang van het casino vinden, was wat problematisch, maar uiteindelijk lukte het. Via de monorail en loopbrug gingen we naar New York, New York. Na een cocktail in een sportcafé ging Laura in de achtbaan Manhattan Express. Een ruw ritje door de skyline van New York. We namen de bus naar de Venetian. Wat een prachtig hotel. Je voelt je bijna in Venetië.

Om 20:30 begon de show bij Treasure Island. In de baai voor het hotel vond een ware zeeslag plaats tussen twee schepen. Het was erg druk dus wij bleven aan de overkant van de weg staan en klommen daar op een krantenbak. Zo keken we over de mensen en auto's heen en hadden een mooi uitzicht. Hoogtepunt van de show is als één van de schepen zinkt.

We liepen daarna naar The Mirage, waar net de vulkaan uitbarstte. Binnen nog even een kijkje bij het leeuwenvertrek en toen weer verder langs Ceasar's Palace. We kregen al behoorlijk zere voeten van al dat lopen en pauzeerden even bij casino Paris. Na een drankje aan de bar wilden we in de Eifeltoren, maar die was helaas gesloten vanwege het slechte weer. Het waaide nl. behoorlijk en we voelden zelf af en toe wat spetters regen. We liepen dus via de Strip terug naar ons hotel. Doodmoe, maar weer heel wat ervaringen rijker.

Zion NP

Op dinsdag hadden we een lange rit voor de boeg. Eerst naar Zion N.P. in Utah. Via St George en Hurricane reden we in 3 uur naar Zion. Onderweg werd het weer steeds slechter. We parkeerden de auto bij het Visitor Center en namen de gratis shuttlebus. Je mocht met je eigen auto namelijk niet over de Zion Canyon Scenic Drive rijden.

De bus stopte op diverse plaatsen, maar het regende keihard dus er stapte bijna niemand uit. Het was ook geen wandelweer en het duurde een kwartier voordat een volgende bus kwam. Net genoeg tijd om lekker nat te regenen. Wij bleven dus lekker zitten. Vanuit de bus hadden we ook een mooi uitzicht op de rode rotsen én watervallen en de chauffeur gaf veel uitleg. Bij het eindpunt Temple of Sinawara hadden we even tijd om rond te kijken. We stapten eenmaal uit, bij Big Bend een mooi uitzichtpunt, maar erg fris want we liepen in onze korte broeken.Snel weer in de volgende bus gestapt.

Na anderhalf uur waren we weer bij het Visitor Center. We verlieten het park via de tunnel van bijna 2 kilometer. Het weer begon toen net een beetje op te klaren met af en toe een zonnestraal op de natte rode rotsen. Prachtig gezicht. We stopten nog even bij Checkerboard Mesa en dan doorrijden want we hadden nog zo'n drie uur voor de boeg. We reden op de SR-89 richting Bryce Canyon en toen moesten we nog noordelijker naar Antimony.

We misten onze afslag, maar vonden de weg toen toch. We reden midden door het boerenland, met overal koeien op de weg. Opeens stopte de weg en werd een modderpad. Na drie kwartier rijden door de middle-of-nowhere begonnen we toch wel te twijfelen of we verdwaald waren, maar toen kwamen we eindelijk in het dorpje Antimony en vonden ons hotel Rock 'n R Ranch. Een grote boerderij verbouwd tot hotel. Wat een wereld.

We konden gelukkig nog wat te eten krijgen, omdat er net een groep van 8 Belgen gearriveerd was Er werd dus speciaal voor ons gekookt door moeders en het diner werd opgediend door cowboys die net van het land kwamen. Ze hadden de sporen nog aan hun laarzen. Leuke ervaring!

Bryce Canyon NP

De volgende morgen was het een uur rijden naar Bryce Canyon NP, over hetzelfde modderpad als heen. Onderweg kregen we een grote verrassing. Het had gesneeuwd en alles was wit in de omgeving. Bij de ingang van Bryce Canyon waren ze aan het werk, maar we hadden niet veel oponthoud. We wilden eerst tot het eind van het park rijden maar de weg was afgesloten na Paria View dus we reden naar dat uitzichtpunt voor onze eerste blik op Bryce Canyon. Een prachtig landschap, vooral met die witte laag sneeuw.

We bezochten meerdere prachtige uitzichtpunten. Het was wel glibberig op de besneeuwde wandelpaden, maar we bleven overeind. Bij Sunset Point liepen we een stukje van de Navajo Loop Trail. Op de lager gelegen paden lag geen sneeuw, maar het was wel erg modderig. Het zonnetje brak door, maar toch nog steeds koud, hoor.

Na de laatste uitzichtpunten reden we het park uit. We lunchten bij Ruby's Inn dat zich vlakbij de ingang van het park bevindt. Daar hadden ze een uitgebreid buffet. Lekker! We reden via Red Rock naar Kanab in 2 uur. Bij aankomst in ons Best Western Hotel was het prachtig zonnig weer en kon de korte broek weer uit de koffer. In een nabijgelegen koffiebar konden we mailen naar het thuisfront. 's Avonds aten we bij de Pizzahut.

Page (Lake Powell)

Donderdag reden we in een uur naar Page. Na een uitzichtpunt over Lake Powell stopten we bij het Visitor Center van de Glen Canyon Dam. Hier was de rondleiding gratis, maar omdat we de Hoover Dam al gezien hadden, sloegen we deze over. We bekeken wel de film over de Dam. Een aanrader!

Daarna reden we via Page naar Antelope Canyon. Deze bestaat uit een Upper en Lower Canyon. Wij bezochten de Upper Canyon. Na entree te hebben betaald bij de Indianen, boekten we een shuttle naar de canyon. Met een terreinwagen werden we erheen gebracht. De Canyon is heel speciaal. Water heeft zich een weg gebaand door de zachte rotsen en daardoor zijn prachtige formaties ontstaan. Als de zon van boven naar binnen schijnt, krijg je een spectaculair kleurspektakel.

De Canyon is niet lang en het is maar één gang, dus je kunt niet verdwalen. Wij vonden het prachtig. We waren er rond het middaguur als de zon het best staat. Wel was het druk met professionele fotografen. We bekeken ook nog een canyon iets verderop. Deze was minder goed toegankelijk dus hier moesten we klimmen, maar toen waren we ook wel de enige bezoekers.

Na een uur werden we weer opgehaald. We reden naar ons hotel in Page. We konden inchecken bij Best Western at Lake Powell. We brachten onze fotorolletjes weg en gingen toen weer op pad. We reden naar de Wahweap haven bij Lake Powell. We wilden een boottocht boeken, maar welke. De Sunset Cruise vonden we erg duur, dus het werd de Antelope Canyon tour, maar deze keer per boot. We moesten twee uur wachten op de volgende tour.

Die tijd kwamen we echter goed door. In het zonnetje met een cocktail op het terras en uitzicht over het meer. Om 16:15 vertrokken we met een boot vol toeristen. We voeren het onderste deel van de canyon nu in. De kapitein manoevreerde de boot bijna tot het eind waar het water stopte. Op de terugweg zagen we nog een prachtige zonsondergang. Het was toen al behoorlijk fris geworden. We reden terug naar Page en aten bij een steakhouse tegenover het hotel.

Monument Valley

We reden de volgende dag door het indianengebied in twee uur naar Kayenta. We konden om 11:00 al inchecken in ons hotel; Anasazi Inn in Tsegi. We kregen zelfs een speciale kamer met mooi uitzicht op de rode rotsen van de eigenaresse. Het was de (logeer)kamer die aan haar woonhuis vastzat.

Daarna reden we naar Monument Valley. Dit is geen National Park, maar een Indianenpark. Overal staan indianenkraampjes en de indianen geven rondleidingen door het park. Ondanks dat het afgeraden wordt, gingen wij toch zelf met onze auto op pad. De weg zat vol met kuilen, maar het was best te doen. De eerste rotsformaties zijn de wereldberoemde uit o.a. de Marlboro-reclame. East en West Mitten Butte. Daarna kwamen er nog veel meer rotsformaties.

We stopten bij een kraampje om sieraden te kopen. Je kon ook paardrijden in de vallei. Wij besloten om dat te doen. We waren samen met een Duits stel en we hadden allemaal geen ervaring. Zij waren het eerst en kregen de makke paarden. Voor ons bleven de grote zwarte paarden over. Daniel-San voor Laura en die van Ed heette 'Bad Boy'. Het was een prachtige rit, maar na een uur hadden we wel zere benen en billen. We waren zo stom om de videocamera mee te nemen op het paard en die begaf het halverwege, maar al met al toch een fantastische ervaring.

We reden de route in de vallei. Het viel ons al op dat het erg rustig was geworden. Dat kwam omdat het park al om 16:30 dicht ging. Wij waren dus te laat, maar gelukkig konden we via een zijweg toch de vallei verlaten. We aten in het hotel. 's Avonds op de kamer probeerden we nog de videocamera te maken, maar dat lukte helaas niet.

Grand Canyon NP

Zaterdag vertrokken we naar de Grand Canyon, zo'n twee uur rijden. We baalden er enorm van dat de videocamera nu precies stuk was. We besloten naar de dichtbijzijndste plaats te rijden en een nieuwe te kopen. Dat was Flagstaff en dat was 2 uur omrijden. In Flagstaff ontdekten we dat we in Amerika beter geen camera konden kopen, aangezien ze een ander systeem hebben. Dus na een lunch bij Chick-Fil-A en de aanschaf van een schroevedraaier en tube secondenlijm vertrokken we eindelijk naar de Grand Canyon via Williams.

Om 14:00 arriveerden we bij ons hotel Best Western Squire Inn in Tusayan. Inchecken en gelijk door naar de ingang van het park. Het was erg druk. We parkeerden de auto en namen de gratis shuttlebus om de Westrim te bekijken. Wat een ramp. Stervensdruk, een propvolle, hobbelige bus en een chagrijnige chauffeur. We durfden niet eens uit te stappen, want alle bussen zaten zo vol dat je daarna uren moest wachten om er weer in te komen. Gelukkig zaten we aan de goede kant van de bus en zagen de Grand Canyon dus op die manier. Geen succes!

Bij eindbestemming Hermit's Rest stapten we even uit en namen een andere bus terug met een vriendelijkere chauffeur. We bezochten nog even het Visitor Center en bekeken toen de zonsondergang bij Mather Point. Prachtige schaduwen, maar wederom erg druk. Daarna reden we terug naar Tusayan. We gingen naar het IMAX-theater. Daar draaide een indrukwekkende film over de ontdekking van de Grand Canyon. Hele mooie beelden. We zaten in het midden op de vijfde rij met niemand voor ons, dus we zaten er echt middenin.

We hadden die dag niet veel trek en aten na afloop bij Taco Bell. In het hotel bezochten we nog even de barlounge. Mooie entourage, lekkere drankjes. Alleen de 'verse' stokbrood bij het kaasplateau was niet te eten, gortdroog. In de hal van ons hotel stond een Internetmachine. Hier konden we nog even een e-mailtje naar huis versturen.

Op de kamer probeerde Ed nogmaals de videocamera te maken. En zowaar, het lukte met een schroevendraaier, tube secondenlijm en een plastic vorkje. Gelukkig hadden we nog een dag om de Grand Canyon te verkennen. We hoopten dat die beter zou verlopen.

We begonnen de volgende ochtend met een helikoptertour bij Airstar Helicopters. Om 10:30 voor een tour over de Grand Canyon van een half uur. We hadden een aardige piloot en zaten met zijn zessen in de helikopter. De achterbank was verhoogd, zodat iedereen een goed uitzicht had. Via een koptelefoon kregen we een audiotour in het Nederlands.

We vlogen eerst over de bossen en toen verscheen opeens de gigantische Grand Canyon in de verte. Wat een diepte en wat een kleuren. Het was prachtig zonnig weer, dus we hadden een goed uitzicht. We zagen onder ons de Colorado River stromen. Prachtige tour en wij vonden een half uur precies mooi. Bij terugkomst kregen we nog een gratis foto van Airstar.

We stapten in de auto, kochten proviand en gingen de East Rim rijden. Hier mocht je zelfs met je auto rijden en dat was veel prettiger. We hadden de tijd en stopten bij alle prachtige uitzichtpunten die we tegenkwamen. We bezochten ook Tusayan Ruins en museum. Ed wist nog een Grand Canyon stempel te bemachtigen in zijn paspoort.

Laatste stoppunt was Desert View met de Watchtower. Hier was het wel druk, maar desondanks een leuk punt om te stoppen. De Watchtower is van binnen ook heel mooi met muurschilderingen en biedt bovendien een leuk uitzicht over de Grand Canyon en omgeving met al zijn ramen. De snackbar hier viel ook in de smaak voor een snack tussendoor. Via een bochtige weg lieten we de Grand Canyon achter ons liggen en reden naar Flagstaff.

Onze auto was nogal smerig, dus die haalden we even door de wasstraat aldaar. We overnachten in de Holiday Inn. Op onze kamer hadden we een luxe stoel met uitklapbare voetensteun. We hadden niet veel honger en bestelden via roomservice een Quesadilla met steak.

Sedona en omgeving

Maandag maakten we een omrit naar het zuiden om Montezuma's Castle te bezoeken. Dat zijn rotswoningen van Indianen. Leuk park, maar niet groot. Ook hier veel brutale eekhoorntjes. Daarna reden we naar Sedona, een spiritueel artistiek plaatsje tussen de rode rotsen. Leuk gewinkeld. We lunchten in het nabijgelegen Slide Rock State Park. Dat is een natuurlijk waterpretpark. Een rivier vormt tussen de rotsen een waterglijbaan. Het water was te koud om te zwemmen, maar we hebben wel pootje gebaad.

Laughlin

Toen was het al halverwege de middag en we hadden nog een hele rit voor de boeg. We reden via I-40 naar Laughlin. Onderweg kruist deze de oude bekende route 66. In de buurt van Seligman reden we deze voor een stuk. De weg zelf was erg saai, maar het stadje Seligman niet.

Hier draait alles nog steeds om route 66 en je kunt er de prachtigste souvenirs vinden. Om 18:00 waren we in Laughlin, een imitatie Las Vegas. We logeerden in het hotel Flamingo Hilton in een mooie kamer met uitzicht over de rivier. We aten van het buffet en verloren nog wat geld in het casino voordat we gingen slapen.

Palm Springs

De volgende ochtend vertrokken we richting Palm Springs. Eén van de langste routes van onze reis, dus we vertrokken op tijd. Een lange weg met heuveltjes en dips. We tankten bij Vidal Junction voor $2,49 per gallon. Erg duur, maar we moesten wel want de tank was bijna leeg. Verderop stond een vrachtwagen met kruisraketten geparkeerd, moest zeker ook even tanken.

Via Twentynine Palms reden we naar Joshua Tree NP. Een heerlijk rustig park met Yuccabomen en grote rotsen. Het was er erg warm. Langs de kant van de weg kwamen we een coyote tegen. Prachtig beest en helemaal niet bang. Hij bedelde om eten, maar kreeg het niet. Toch was hij niet te beroerd om voor de camera te poseren voor ons.

We reden naar Keys View en verlieten toen via de noordkant het park. In drie kwartier reden we naar Palm Springs. Echt een vakantieparadijs met palmbomen en prachtig weer. Het kostte ons een half uur om ons hotel Best Western Inn at Palm Springs aan de Palm Canyon Drive te vinden. We aten bij Sizzler's. 's Avonds gingen we zwemmen in het zwembad van het hotel. Dit was de hele nacht geopend en dat kan in Palm Springs ook prima, want ook 's avonds was het nog lekker warm.

Woensdagochtend bezochten we in Palm Springs eerst de Aerial Tramway. We hadden de eerste twee kaartjes en gingen om 10:00 naar boven in een ronddraaiende kabine. Boven hadden we een mooi uitzicht over Palm Springs en de bosrijke omgeving. Weer beneden stapten we in de auto.

Los Angeles

We wilden eerst de Palm to Pines route rijden, maar kozen uiteindelijk toch de korte route via de snelweg I-10. Twee uur rijden en we waren in Los Angeles. Het was nog geen 15:00 uur, maar we hadden het idee middenin de spits te zitten. Wat een gekkenhuis. Aangezien we met zijn tweeën in de auto zaten, konden we wel op de carpoolstrook rijden.

We reden naar Long Beach voor ons hotel, het cruiseschip 'Queen Mary'. Groter dan de Titanic en twee keer zo zwaar. Voor de hotelgasten was een aparte ingang. We kregen een prachtige ouderwets ingerichte kamer met uitzicht op de haven. We verkenden het schip en deden de wandeltour. We aten 's avonds in het Chelsea Seafood restaurant. Daarna wat drinken in de prachtig Art Deco bar met live-muziek.

Donderdag was onze laatste dag van de gezamenlijke vakantie. We wilden LA verkennen, maar eerst deden we nog de Ghost Tour op de Queen Mary. We waren maar met zijn tweeën en werden geconfronteerd met alle geesten van dit legendarische schip. Best wel eng. Toen reden we het centrum in op zoek naar Hollywood Boulevard met de wereldberoemde sterren. We vonden redelijk snel een parkeergarage in de buurt en liepen een rondje langs de sterren, vele toeristenwinkeltjes en Mann's Chinese Theater, waar de hand- en voetafdrukken van sterren liggen.

Op de laatste dag van de vakantie toch nog bij McDonalds gegeten. Daarna wilden we een stukje door Beverly Hills rijden langs de huizen van de sterren. Nou dat viel zwaar tegen. Smalle straatjes en van de huizen zag je niet veel met al die muren en hekken. We waren snel uitgekeken. We reden nog even naar Santa Monica om de pier te bezoeken. Op het strand hier staan de strandwachthokjes uit Baywatch. Op de pier was het gezellig druk.

We dronken wat bij de Mexicaan aan het eind van de pier en namen Quesadillas erbij. Toen reden we naar ons laatste hotel The Westin bij het vliegveld. Prachtig hotel, maar onvriendelijk personeel. Op de televisie hoorden we dat er die hele dag vertragingen waren in verband met een computerstoring. Vanuit onze hotelkamer zagen we nu ook iedere paar minuten vliegtuigen opstijgen. We hoopten maar dat morgen alles weer op schema zou liggen. We pakten onze koffers in en sliepen heerlijk in ons Heavenly Bed.

Columbus, Ohio

De volgende ochtend namen we afscheid van elkaar. Laura's vlucht vertrok om 10:15 naar Chicago en Columbus. Ed vertrok om 12:30 naar Londen en dan Amsterdam. Beide hadden we weinig overstaptijd, maar haalden net aan onze volgende vlucht. Laura arriveerde dezelfde dag om 18:55 in Columbus, Ohio. Ed de volgende ochtend 21 oktober om 10:00 uur op Schiphol.

Laura logeerde een aantal dagen bij haar vriendin Wendy en haar man John. Op 9 september was namelijk hun eerste kind Luuk geboren, dus het was een verlate kraamvisite. Luuk is een schattig kereltje. Ze wonen in Westerville vlak buiten Columbus. Een prachtige natuurlijke omgeving.

We troffen het ook met het weer. Het was prachtig herfstweer. We bezochten dan ook een aantal parken met mooie herfstkleuren en eekhoorntjes. Zaterdag gingen we na een ontbijtje kippenvleugels naar Brendon Woods park. 's Avonds aten we Mexicaans en huurden de videoband Anna & the King. Zondag ontbijten bij Wafflehouse en toen naar Leatherlips; een klein park genoemd naar een Indiaan die goed geheimen kon bewaren. Ook bekeken we nog de witte maisvelden van Columbus.

's Avonds haalden we twee deep dish pizza's bij Pizzeria Uno. Het duurde erg lang voor ze klaar waren, maar ze waren ook erg lekker. Maandag maakten we pompoenen voor Halloween. We maakten voetafdrukken van Luuk en gingen uit eten bij Hoggy's. Een leuke eettent, ingericht als boerenschuur. We bezochten het winkelcentrum Easton en toen was het bezoekje bijna afgelopen.

De volgende ochtend vertrok om 13:15 Laura's vliegtuig naar Washington. Wendy en Luuk brachten haar weg. Handig dat je in Amerika mee kunt tot bij de gate, konden we nog lekker even kletsen. Met een kleine propellerjet vloog Laura naar Washington Dulles en om 18:20 vertrok het vliegtuig naar Amsterdam. Iets later dan gepland, maar bij aankomst was de vertraging ingehaald en landde ze precies om 7:00 uur. Ed stond al klaar bij de uitgang en toen was deze vakantie ook echt weer voorbij.

Meer reisverhalen van Ed en Laura? Bezoek dan hun vakantiesite!

Terug naar boven

Terug naar de Reisverhalenpagina

Terug naar de AllesAmerika.com homepage